เฉินฝานฟังฉินเฟิงพูดแล้วก็เข้าใจทุกอย่างในทันที
ฉินเฟิงคงรู้จากปากก่วนเฉิงจวิ้นว่า ท่านอู๋นอบน้อมต่อเฉินฝานเพียงใด
จากนั้นเรื่องนี้ก็แพร่ไปถึงหูคนตระกูลหยุน
เพราะอย่างนั้น คราวนี้คนตระกูลหยุนถึงส่งคนมาพบเขา
แม้จินหลิงกับเมืองฮวาจะเป็นเมืองในมณฑลเจียงหนานเหมือนกัน แต่ความเจริญรุ่งเรืองของจินหลิงนั้นเทียบกับเมืองฮวาไม่ได้เลย
ในมณฑลเจียงหนาน นอกจากเมืองเทียนอวิ๋นซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลแล้ว จินหลิงก็น่าจะเป็นเมืองที่พัฒนาเศรษฐกิจได้ดีที่สุด!
หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งไม่ได้มีแค่ในเมืองฮวา เมืองอื่น ๆ ในมณฑลเจียงหนานก็มีเช่นกัน
ตระกูลหยุนแห่งจินหลิงออกแบบสถานที่เหล่านี้ขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับบุคคลระดับสูงของแต่ละเมือง
เฉินฝานไม่รู้ว่าหยุนชิงเฉิงมาหาเขาด้วยจุดประสงค์อะไร และเขาก็ไม่สนใจ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดของเขายังคงเป็นการไปหาลั่วเชียนหนิง
จากคำพูดของฟางถิง เห็นได้ชัดว่าเว่ยเฉียนคุนยังไม่ยอมแพ้
ลั่วเชียนหนิงไม่ได้คิดจะอยู่เมืองฮวานาน จึงพักอยู่ในวิลล่าริมทะเลที่เว่ยชิวจัดเตรียมไว้ให้
เมื่อเฉินฝานมาถึงที่หมาย กลับไม่พบลั่วเชียนหนิง
เขากำลังจะโทรศัพท์ ทันใดนั้นก็มีคนขัดจังหวะ
“ไม่ต้องหาแล้ว เชียนหนิงไปแล้ว”
เฉินฝานหันไปตามเสียง เห็นเว่ยเฉียนคุนกำลังจ้องมองเขาอย่างเย็นชาอยู่ไม่ไกล
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เชียนหนิงอยู่ไหน?” เฉินฝานถาม
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่นายควรรู้ หัดดูตัวเองเสียบ้าง อย่ามัวแต่คางคกคิดจะกินเนื้อหงส์อยู่เลย” เว่ยเฉียนคุนพูดอย่างดูแคลน