“คุณเฉิน พวกเขาลงมือหนักไปหน่อย ไม่ได้ทำให้คุณบาดเจ็บใช่ไหมครับ?” เหอหู่ หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย มองเฉินฝานด้วยสีหน้าประจบประแจงแล้วถาม
พูดพลาง เขาก็เตะยามที่อยู่ใกล้ที่สุดไปทีหนึ่ง
“ไอ้พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าลบหลู่คุณเฉิน พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว!” เหอหู่พูดเสียงเย็น
ยามที่ล้มอยู่บนพื้นก็น่าสงสารพอแล้ว ยังถูกซ้ำอีกทีจนร้องโอดโอยไม่หยุด พลางร่ำไห้ยอมรับผิด
เฉินฝานเคยเห็นเหอหู่มาก่อน เขาคือคนที่เข้าเวรเมื่อวาน ตอนที่เฉินฝานหยิบกุญแจออกมา ก่วนเฉิงจวิ้นยังปากแข็งบอกว่าเป็นของปลอม
แต่เหอหู่กลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงรีบหาเหตุผลปลีกตัวไปทันที
นี่แหละคนฉลาด รู้จักเอาตัวรอด
ส่วนสาเหตุที่ฉินเฟิงกับเหอหู่มีท่าทีเช่นนี้ เฉินฝานก็พอเดาได้ คงเป็นเพราะก่วนเฉิงจวิ้นบอกอะไรพวกเขาไป
แค่เห็นท่านอู๋ยังนอบน้อมต่อเฉินฝานขนาดนั้น ก็เพียงพอจะทำให้ผู้ดูแลหมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งให้ความสำคัญกับเขาแล้ว
มีเพียงฟางถิงที่ไม่รู้อะไรเลย เมื่อเห็นฉินเฟิงกับเหอหู่มาถึง แล้วยังพูดเข้าข้างเฉินฝาน เธอก็รู้สึกราวกับกำลังฝันไป
“หัวหน้าฉิน หัวหน้าเหอ พวกคุณเป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมถึงไปห่วงนักโทษที่เคยติดคุกคนนี้ล่ะ? เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกคุณไม่ควรปกป้องสิทธิของลูกบ้านในเขตวิลล่าหรือไง?” ฟางถิงพูดอย่างโกรธเคือง
“ใครบอกว่าคุณเฉินไม่ได้อยู่ที่นี่? เขาเป็นเจ้าของวิลล่าหลังกลาง!” ฉินเฟิงกล่าว