“ได้ยินมาว่ามียอดฝีมือลึกลับวัยหนุ่มคนหนึ่งทำหานเชียนเหนียนบาดเจ็บสาหัสที่สนามบิน!”
“ไม่ต้องฟังใครเล่าหรอก ฉันมีเพื่อนอยู่โรงพยาบาลเมืองฮวา เขายืนยันแล้วว่าหานเชียนเหนียนกำลังรับการรักษาฉุกเฉิน อาการไม่ถึงขั้นเสียชีวิต แต่หลังจากนี้คงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์”
“ตกลงใครเป็นคนลงมือกันแน่? ได้ยินว่าอายุไม่ถึง 30 ด้วยซ้ำ หานเชียนเหนียนเป็นถึงยอดฝีมือระดับปฐพี ยังสู้ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้ เมืองฮวาของเรามียอดอัจฉริยะแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“……”
เพื่อรักษาหน้าตระกูลหาน หลังเกิดเรื่องพวกเขาก็พยายามปิดข่าวอย่างเต็มที่
น่าเสียดายที่ไม่มีความลับใดปิดมิด เหตุการณ์ทั้งหมดที่สนามบินยังคงแพร่สะพัดออกมา ในชั่วพริบตา ผู้คนทั่วเมืองฮวาต่างพูดคุยกันอย่างออกรส
ชาวเมืองฮวาเริ่มรู้สึกได้ราง ๆ ว่าต่อจากนี้คงมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น...
ขณะนี้เฉินฝานกำลังกินมื้อค่ำแสนอร่อยกับครอบครัว เขาไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงกลางวันแม้แต่น้อย
สำหรับเฉินฝานแล้ว การทำให้หานเชียนเหนียนกลายเป็นคนไร้ความสามารถไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ
ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เฉินฝานคงฆ่าหานเชียนเหนียนไปนานแล้ว!
แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ การทำลายตันเถียนจนไม่อาจฝึกฝนได้อีก ย่อมทรมานยิ่งกว่าฆ่าให้ตายเสียอีก
“พ่อ ผมรู้ว่าพ่อชอบอาหารหูหนาน เลยให้ อู่ซื่อชาง ไปหาพ่อครัวที่ทำอาหารหูหนานเก่ง ๆ มาให้ พ่อว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง?” เฉินฝานคีบอาหารให้พ่อพลางถาม