หานเชียนเหนียนประมือกับเฉินฝานไม่ถึง 5 นาที อารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนจากมั่นใจเป็นสิ้นหวัง และสุดท้ายกลายเป็นหวาดกลัว
“วิชาของคุณเรียนมาจากใคร? อาจารย์ของคุณเป็นใคร? หรือว่าคุณเป็นปรมาจารย์?”
เมื่อเห็นเฉินฝานเดินเข้ามาหา หานเชียนเหนียนก็มีแต่ความหวาดกลัวและคำถามเต็มหัว
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเฉินฝานไม่ได้ใช้กลอุบายสกปรก แต่มีฝีมือจริง ทว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายอยู่ในระดับใด หานเชียนเหนียนก็ไม่กล้าฟันธง
“ชื่ออันสูงส่งของอาจารย์ข้า ไหนเลยจะใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเจ้ามีสิทธิ์สืบถาม?” แววตาเฉินฝานเต็มไปด้วยความดูแคลน
หานเชียนเหนียนโกรธจนตัวสั่น แทบคลั่งด้วยความเดือดดาล
ตอนอยู่เมืองเทียนอวิ๋น เขาใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์ พอกลับมาเมืองฮวาเล็ก ๆ ไม่เพียงถูกทำลายตันเถียน ศักดิ์ศรียังถูกย่ำยีอย่างไม่ไว้หน้า หานเชียนเหนียนแทบจะเสียสติ
“อย่าผยองนัก วันนี้แกทำลายฉัน สักวันก็ต้องมีคนทำลายแกเหมือนกัน! จุดจบของแกจะน่าอนาถกว่าฉันเป็นร้อยเท่า!” หานเชียนเหนียนตะโกนลั่น
“หึ ๆ งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็คอยดูกันเถอะ ว่าคนที่จะตายคือฉัน หรือเป็นตระกูลหานที่ต้องหายไป!”
เฉินฝานแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนเดินตรงไปยังประตู
พอเดินผ่านหวงเชากับสวีซิน ทั้งสองก็กลัวจนทรุดลงคุกเข่าอ้อนวอนทันที
“เฉินฝาน ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปจริง ๆ...” หวงเชาร้องขอความเมตตา
“ขอโทษ พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว” สวีซินพูดทั้งน้ำตา
ในเวลานี้ทั้งสองเข้าขากันอย่างน่าประหลาด ต่างก็กลัวจนปัสสาวะราดพร้อมกัน