“ท่านอู๋ ยาวิเศษนี่คืออะไรกันครับ? ถึงกับรักษาพ่อของผมจนหายดีได้จริง ๆ! ขอบคุณท่านมากครับ ขอบคุณจริง ๆ ครับ”
ภายในคฤหาสน์ตระกูลหวัง หวังเสียนจับมือท่านอู๋แน่น สีหน้าซาบซึ้งอย่างไม่อาจปิดบัง
คนอื่น ๆ ในตระกูลหวังที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็สำนึกบุญคุณท่านอู๋ไม่ต่างกัน
เมื่อวานนี้เอง อาการป่วยของหวังเฉิงอี้ผู้เฒ่าตระกูลทรุดลงกะทันหัน ดูท่าคงไม่รอดแล้ว แต่ท่านอู๋กลับนำยาบำรุงรากฐานมาให้หนึ่งเม็ด และยานั้นก็ช่วยดึงหวังเฉิงอี้กลับมาจากปากเหวแห่งความตายได้อย่างปาฏิหาริย์!
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ยานี่ก็ไม่ใช่ของฉัน แต่เป็นท่านผู้สูงส่งที่ปรุงขึ้นมา พอท่านได้ยินว่าพ่อของคุณป่วยเรื้อรัง ก็สั่งให้ฉันเอามาส่งให้โดยเฉพาะ” ท่านอู๋กล่าว
“ท่านอู๋ ท่านผู้สูงส่งที่พูดถึงเป็นยอดฝีมือจากที่ใดหรือครับ?” หวังเสียนถามอย่างสงสัย
“ชื่อจริงของท่านคือเฉินฝาน ส่วนท่านผู้สูงส่งเป็นคำเรียกที่พวกเราในเรือนจำจิ่วโยวใช้แสดงความเคารพ” ท่านอู๋ตอบ
“เฉินฝานหรือ? ทำไมชื่อฟังดูคุ้น ๆ จัง?” หวังเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหวังเยว่หรู บุตรสาว “เยว่หรู คนที่ลูกพูดถึงเมื่อวันก่อนชื่อเดียวกันหรือเปล่า?”
หวังเยว่หรูสวมเสื้อเอวลอยกับกางเกงยีนส์ขาสั้นรัดรูป ดูเปรี้ยวจี๊ดเต็มตัว
เมื่อได้ยินคำถามของพ่อ เธอก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย “หรือว่าจะเป็นเขา? ในงานเลี้ยงที่ผู้เฒ่าเว่ยจัด ได้ยินว่ามีคนชื่อเฉินฝานแย่งคุณลั่วที่เว่ยเฉียนคุนรักมากไป ท่านผู้สูงส่งที่ท่านอู๋พูดถึงจะเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า?”