เงินสิบล้านที่จินเป่าลู่มอบให้ ที่จริงก็เพียงพอสำหรับครอบครัวเฉินที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินฝานยังพาครอบครัวเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ใจกลางหมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง เขาเอาใจใส่ครอบครัวไม่น้อยเลย
แต่พอนึกถึงเรื่องซื้อของขวัญให้ลั่วเชียนหนิง เฉินฝานก็นึกถึงพ่อแม่กับน้องสาวขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ตอนนั้นเขาถึงกับลืมธุระสำคัญไปเสียสนิท
กระทั่งหวงเชาพาหานเชียนเหนียนปรากฏตัวในร้านกาแฟ เฉินฝานถึงได้สติกลับมา
“สวัสดีค่ะ ทั้งสามท่านเชิญนั่งทางนี้ ต้องการรับกาแฟอะไรดีคะ?” พนักงานเดินเข้ามาหาหวงเชาอย่างกระตือรือร้น พร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพ
“ไม่ต้องการกาแฟ วันนี้พวกเรามาฆ่าคน!” หวงเชากล่าวอย่างผยอง
“เอ๊ะ? คุณผู้ชาย ขอโทษนะคะ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ?” พนักงานตั้งตัวไม่ทัน คิดว่าตัวเองฟังผิดไป
ปัง!
หานเชียนเหนียนฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะข้างตัวจนแตกละเอียด!
เสียงดังสนั่นทำให้ทุกคนในร้านกาแฟสะดุ้งเฮือก พนักงานถึงกับตกใจจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น พอเห็นอีกฝ่ายแผ่จิตสังหารออกมา ก็แทบเป็นลม
“นอกจากเขาแล้ว คนอื่นไสหัวไปให้หมด! อย่ามาขวางธุระสำคัญของหานเชียนเหนียน!”
พอได้ยินคำพูดของเขา พนักงานและลูกค้าทุกคนในร้านกาแฟก็รีบหนีกระจัดกระจายทันที
“เขาคือหานเชียนเหนียน ลำดับสามแห่งตระกูลหาน ได้ยินว่ารับตำแหน่งรองเจ้าสำนักฝึกยุทธ์ที่เมืองเทียนอวิ๋น ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ หรือจะมาฆ่าคนจริง ๆ?”
“ได้ยินว่าหลายปีมานี้หานเชียนเหนียนรุ่งเรืองมากในเมืองเทียนอวิ๋น แถมรู้จักบุคคลสำคัญของเมืองเทียนอวิ๋นไม่น้อย ยังช่วยให้ตระกูลหานได้ธุรกิจใหญ่ ๆ หลายราย ถือว่ามีผลงานไม่น้อยเลย”