เสิ่นสิงอวิ๋นก็มองหมิงฮุ่ยเช่นกัน เมื่อครู่หมิงฮุ่ยพูดกับเขาตรง ๆ ว่าอยากถอนหมั้น แต่ไม่ได้บอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยกับหมิงเหยา
หมิงฮุ่ยเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุดว่า “น้องคิดยังไงกับลู่จิ่งชวน?”
หมิงเหยาเบิกตากว้างทันที “หมายความว่ายังไง?” อย่าบอกนะว่าเป็นอย่างที่เธอคิด
เสิ่นสิงอวิ๋นหันมองหมิงฮุ่ยในเวลานี้เช่นกัน แววตาลึกล้ำ
หมิงฮุ่ยพูดตรง ๆ ว่า “พี่หมายถึง น้องคิดว่าลู่จิ่งชวนเป็นสามีของน้องได้ไหม?”
“เมื่อกี้น้องก็ได้ยินแล้วว่าการแต่งงานของพี่กับลู่จิ่งชวนเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้ เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลซุนกับตระกูลลู่ จะถอนหมั้นก็คงไม่เหมาะ” แต่ถ้าเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก็คงไม่มีปัญหาใหญ่
อีกอย่าง ถึงหมิงฮุ่ยจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแค่เรื่องหน้าตา หมิงเหยาก็เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายมากกว่าเธอจริง ๆ
เธอมีใบหน้าสะสวยโดดเด่น ดูสง่างามเรียบร้อย รูปร่างผอมเพรียวสูงโปร่ง เป็นแบบที่ผู้ใหญ่ชอบ
ส่วนหมิงเหยาน่ะหรือ? ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตาฉ่ำน้ำอยู่เสมอ หน้าตาชวนให้คนหลงใหล รูปร่างก็ได้แม่แท้ ๆ มาเต็ม ๆ ทั้งอวบอิ่มและมีส่วนเว้าส่วนโค้ง
ทั้งที่ยังเป็นสาวน้อยวัยสิบกว่า ๆ แต่พัฒนาการทางร่างกายกลับดีกว่าผู้หญิงที่คลอดลูกแล้วเสียอีก
เพราะหมิงเหยาไม่รู้จักแต่งตัวเอง ชอบใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่โคร่งไม่เข้ารูป เลยทำให้ดูตันอย่างมาก
ใบหน้าที่ควรได้เก้าคะแนนถูกกดเหลือแค่สี่คะแนน
ไม่อย่างนั้น ด้วยรูปร่างหน้าตาแบบเธอ หนุ่ม ๆ ที่มาตามจีบคงต่อแถวยาวไปถึงหน้าโรงงานแล้ว
จะเหลือหนุ่มน้อยอยู่แค่สองสามคนเหมือนตอนนี้ได้ยังไง? แถมที่มีอยู่ก็เพราะเห็นแก่ที่เธอเป็นลูกสาวท่านผู้อำนวยการโรงงานทั้งนั้น
หมิงฮุ่ยเข้ากับคนเก่ง อย่าดูแค่ว่าปกติเธอไม่ค่อยอยู่บ้าน เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านเธอรู้หมด
หมิงเหยาไม่รู้เลยว่าหมิงฮุ่ยวิจารณ์หน้าตาและรูปร่างของเธออย่างไร ตอนนี้เธอคิดแค่ว่าอีกฝ่ายช่างเพ้อเจ้อ
“พี่ก็พูดเองว่าการแต่งงานของพี่กับลู่จิ่งชวนเป็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้ใหญ่ตระกูลซุนกับตระกูลลู่”
ไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเสิ่นกับตระกูลลู่
“พี่ได้หมั้นกับลู่จิ่งชวนเพราะแม่พี่แซ่ซุน พี่เป็นหลานสาวฝั่งแม่ของตระกูลซุน”
ฉันไม่ใช่สักหน่อย เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง?
“อีกอย่าง พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันหมั้นกับฟางฉงจิ่นอยู่”
นี่ต่างหากคือการหมั้นหมายของลูกสาวตระกูลเสิ่น
ปู่ของหมิงเหยา หรือก็คือพ่อของเสิ่นสิงอวิ๋น เป็นคนตกลงเรื่องนี้กับอีกฝ่ายไว้
เป็นเรื่องที่ “สืบทอด” มาจากรุ่นพ่อแม่ด้วย
แต่ต่างจากคนรุ่นหลังของตระกูลซุนกับตระกูลลู่ที่ต่างก็มีคนรักอยู่แล้ว ทั้งสองตระกูลเสิ่นกับฟางในรุ่นก่อนมีแต่ลูกชาย จึงไม่ได้ทำตามสัญญาหมั้นหมาย
พอมาถึงรุ่นของหมิงเหยากับฟางฉงจิ่น ตระกูลเสิ่นมีลูกสาวที่เหมาะสมถึงสองคน แต่หมิงฮุ่ยมีความเกี่ยวดองกับตระกูลลู่แล้ว การแต่งงานกับตระกูลฟางจึงตกเป็นของหมิงเหยาไปโดยปริยาย
หมิงเหยาเป็นคนปล่อยไปตามสถานการณ์ เธอได้ติดต่อกับฟางฉงจิ่นอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าเขานิสัยและความสามารถใช้ได้ ก็เลยยอมรับการแต่งงานนี้
แต่ถ้าถามว่ามีความรู้สึกให้ฟางฉงจิ่นมากแค่ไหน คงไม่มีแน่นอน เพราะทั้งคู่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
อีกทั้งหมิงเหยาเพิ่งรับช่วงงานของฟางเจวียน แม่แท้ ๆ ของเธอมา ก็ยุ่งจะตายแล้ว! จะเอาเวลาที่ไหนไปคบหากับใครมากมาย?
ถึงจะไม่ได้รักกันลึกซึ้ง แต่ก็ทำเหมือนไม่มีคนคนนี้อยู่ไม่ได้เหมือนกัน
เพราะอย่างนั้น พอหมิงฮุ่ยเสนอความคิดเหลวไหล เธอจึงรีบเตือนทันที
หมิงฮุ่ยได้ยินแล้วก็มองเธอ “ไม่ลืมหรอก!”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ยัง...” หมิงเหยาพูดได้ครึ่งเดียวก็เพิ่งนึกออก เธอหันไปมองหมิงฮุ่ยทันที
หมิงฮุ่ยพยักหน้า “ใช่ อย่างที่น้องคิดนั่นแหละ พี่ชอบฟางฉงจิ่นเข้าแล้ว อยากอยู่กับเขา”
เธอบอกหมิงเหยาว่า “ยังไงน้องก็ไม่ได้ชอบเขา ยกเขาให้พี่เถอะ อีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นฐานะครอบครัวหรือคุณสมบัติส่วนตัว ลู่จิ่งชวนก็ดีกว่าฟางฉงจิ่น น้องแต่งกับเขาก็ไม่ขาดทุนหรอก”
นี่มันเรื่องขาดทุนไม่ขาดทุนที่ไหนกัน? นี่มันเรื่องศีลธรรมต่างหาก!
พี่สาวกับคู่หมั้นของน้องสาว น้องสาวกับคู่หมั้นของพี่สาว เฮ้อ ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงหัวเราะกันตาย!
หมิงเหยาอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฟางเจวียนซึ่งไม่รู้ลงมาชั้นล่างตั้งแต่เมื่อไรหลังอาบน้ำเสร็จพูดขัดขึ้นว่า “แต่งแล้วก็ไม่ได้ขาดทุนหรอก แต่เรื่องแต่งงานของตระกูลซุนกับตระกูลลู่ ลูกตัดสินใจเองได้หรือ?”
“แม่!” หมิงเหยาหันไปมองแม่แท้ ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
ฟางเจวียนปลอบลูกสาวอย่างอ่อนโยน “เด็กดี เมื่อกี้บอกว่าง่วงไม่ใช่เหรอ ขึ้นไปนอนเถอะ เรื่องทางนี้แม่จัดการเอง!”
หมิงเหยา “.....”
เธอมองหมิงฮุ่ย แล้วมองแม่ตัวเอง ช่างเถอะ ฟังแม่ดีกว่า ขึ้นไปนอนก่อน มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้ ยังไงแม่ก็ไม่ทำร้ายเธอหรอก
หมิงเหยาไม่รู้เลยว่าผลลัพธ์ที่แม่บอกว่าจะคุยกันพรุ่งนี้ คือเช้าวันถัดมาแม่ยื่นตั๋วรถไฟไปเมืองหลวงให้เธอ
“แม่?” หมิงเหยารู้สึกเหลือเชื่อ แม่ของเธอยอมรับข้อเสนอแต่งสลับคู่จริง ๆ เหรอ
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือผู้เฒ่าทั้งสองแห่งตระกูลซุนก็เห็นด้วย ตั๋วรถไฟไปเมืองหลวงใบนี้ก็เป็นผู้เฒ่าซุนใช้เส้นสายจัดการให้
“พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ?”
แววเยาะเย้ยที่แทบสังเกตไม่เห็นวาบผ่านดวงตาของฟางเจวียน “ตาเฒ่าสองคนนั้นฉลาดจะตาย ทำแบบนี้ได้ก็ต้องมีผลประโยชน์อะไรที่เราไม่รู้แน่”
“แล้วแม่ยังเห็นด้วยอีก!” หมิงเหยาไม่พอใจ “แม่ หนูยังเป็นลูกแม่อยู่หรือเปล่า แม่จะยืนดูหนูถูกผลักลงหลุมแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
ฟางเจวียนจิ้มหน้าผากหมิงเหยา “ยัยเด็กอกตัญญู แม่อุตส่าห์ลำบากวางแผนเพื่อหนู หนูยังมาใส่ร้ายแม่อีก ไม่กลัวแม่เสียใจบ้างหรือไง!”
“โธ่ แม่จ๋า หนูผิดไปแล้ว!” เธอเกาะแขนฟางเจวียนแล้วออดอ้อนเสียงนุ่ม “คุณแม่สุดที่รัก รีบบอกหนูทีสิคะว่าทำไมถึงเห็นด้วย!”
“รู้จักแต่อ้อน!” ฟางเจวียนถูกลูกสาวเกาะไม่ปล่อย จึงทั้งหัวเราะทั้งดุไปคำหนึ่ง
จากนั้นเธอก็หุบยิ้ม สีหน้าจริงจังขึ้น แล้วพูดกับลูกสาวอย่างตั้งใจว่า “เหยาเหยา แม่เคยสอนหรือเปล่าว่าเรื่องเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน หนูวางใจพึ่งพาพ่อได้ แต่เรื่องใหญ่หรือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหมิงฮุ่ย ต้องเผื่อใจให้พ่อไว้สามส่วน?”
รอยยิ้มบนใบหน้าหมิงเหยาหายไปเช่นกัน เธอขานรับเสียงอู้อี้
แม่บอกว่าพ่อชอบเธอกับแม่ก็จริง แต่สิ่งที่พ่อชอบยิ่งกว่าคืออำนาจ ชอบไต่เต้าขึ้นไป
ครอบครัวฝั่งแม่ของแม่เป็นแค่ชาวนา ช่วยอะไรพ่อไม่ได้ แต่ตาของหมิงฮุ่ยเป็นข้าราชการ ถึงตอนนี้จะเกษียณแล้ว แต่เส้นสายยังอยู่และช่วยพ่อได้
เพราะฉะนั้นอย่าดูแค่ว่าปกติพ่อดูยุติธรรม แต่ที่จริงแล้วคนที่พ่อเข้าข้างมากกว่าคือหมิงฮุ่ย
สองประโยคแรกแม่เป็นคนพูด ส่วนประโยคหลังเป็นหมิงหลี่พี่ชายของเธอพูด
ตอนนั้นเธออายุเจ็ดแปดขวบ กำลังทะเลาะกับหมิงฮุ่ย ทั้งคู่บาดเจ็บ แต่แผลของเธอหนักกว่าหมิงฮุ่ยชัด ๆ พ่อรีบมาถึง แต่กลับอุ้มหมิงฮุ่ยไปโรงพยาบาลก่อน หลังจากนั้นเธอเสียใจมาก จึงถามแม่กับพี่ชายว่าทำไม
แม่กับพี่ชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเรื่องข้างต้นให้ฟัง
นับจากตอนนั้น หมิงเหยาก็เข้าใจว่าเธอกับหมิงฮุ่ยไม่เหมือนกันอีกต่อไป เธอเลิกแข่งกับหมิงฮุ่ยเพื่อเป็นที่หนึ่งในทุกเรื่อง และเลือกทำตามที่ตัวเองสบายใจเท่านั้น
เมื่อเธอใช้ชีวิตอย่างธรรมดาสามัญ หมิงฮุ่ยก็ไม่ค่อยมาหาเรื่องเธออีก