เวินชิงหลีเทน้ำต้มสุกใส่ถังสีน้ำเงิน เงยหน้าขึ้นมองลู่เจิงที่เงียบขรึมตลอดมา ใบหน้าเย็นชา "ให้อาจารย์ฉีพาไปห้องน้ำเถอะ"
ฉีฮ่าวเตรียมจะยกถังน้ำ แต่ลู่เจิงเดินเข้ามาหลายก้าว มือใหญ่ยกถังน้ำขึ้น
ฉีฮ่าวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันเย็นเยียบจากลู่เจิง ไม่แปลกใจเลยที่เขาเป็นหัวหน้าหน่วยตำรวจ พลังที่แผ่ออกมานั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ
ฉีฮ่าวพาลู่เจิงไปที่ห้องน้ำทรุดโทรม แล้วเขากับเวินชิงหลีก็มาที่หน้ากลองไฟฟ้า "อาจารย์เวิน ช่วยถือไฟฉายให้หน่อย ฉันจะไปดูฟิวส์"
เวินชิงหลีพยักหน้า "ระวังตัวด้วย"
ฉีฮ่าวปีนขึ้นบันได ปิดสวิตช์หลัก เปิดฝาครอบฟิวส์ "ฟิวส์ขาดจริงๆ"
เขาถอดฟิวส์ที่ขาดออก ใส่ตัวใหม่ แล้วเปิดสวิตช์หลักอีกครั้ง
โรงเรียนก็กลับมามีแสงสว่างอีกครั้ง
"อาจารย์ฉี คุณเก่งมาก ทำอะไรก็ได้"
ได้รับคำชมจากเวินชิงหลี ฉีฮ่าวเกาหัวด้วยความเขินอาย "อาจารย์เวินพูดเกินไป พรุ่งนี้คงมีฝนตกอีกทั้งวัน ลองดูว่าที่นี่ยังขาดอะไรอีกไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเอามาให้"
เวินชิงหลีส่ายหน้า "ไม่ขาดแล้ว"
ฉีฮ่าวมองไปทางห้องน้ำ "คุณลู่คืนนี้ที่พักเรียบร้อยแล้วหรือยัง ยังไงก็ให้พักที่ห้องของฉันเถอะ ผ้าห่มกับผ้าปูที่นอนเพิ่งซักเมื่อสองวันก่อนพอดี"
เวินชิงหลีมุมปากมีรอยยิ้ม "อาจารย์ฉี ขอบคุณมากเลยนะคะ"
"ไม่ต้องเกรงใจ อ้อ อาจารย์เวิน แม่ของฉันอยากเชิญคุณไปทานข้าวที่บ้าน ถ้าคุณว่าง พอฝนหยุดแล้วไปได้ไหม"