ลู่เจิงจ้องเสินเยียนฉือที่เมาไม่ได้สติ ตาพร่ามัวเล็กน้อย "นางไปที่ไหนมา?"
เสินเยียนฉือลืมตาขึ้นอย่างหนักอึ้ง มองลู่เจิงที่ยืนอยู่ข้างเตียง แล้วซุกใบหน้าหล่อเหลาที่คลุ้งกลิ่นเหล้าลงบนหมอน "พวกนายแซ่ลู่ทำไม่ดีกับหลี่หลี่ของฉัน ฉันจะไม่บอกนายหรอก ปล่อยให้นายร้อนใจไปเถอะ ฮี่ๆๆ..."
สองมือที่ห้อยอยู่ข้างกายของลู่เจิงกำแน่นเป็นหมัด ข้อนิ้วดังกรุบกราบ
เขาหลับตาลง สูดหายใจลึก ฝืนกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนภายในใจ "ลุงเล็ก ผมมีเรื่องด่วนกับเวินชิงหลี ขอรบกวนลุงบอกผมที"
เสินเยียนฉือไม่ค่อยได้เห็นลู่เจิงยอมอ่อนข้อแบบนี้สักเท่าไร "เจ้าเด็กนี่ก็มีวันนี้! ดูท่าทีท่าทางจะดีอยู่ ฉันก็จะเมตตาบอกให้นะ"
ลู่เจิงกลั้นหายใจ "พูดมา"
"หลี่หลี่อุปถัมภ์นักเรียนยากจนหลายคน ทุกปีช่วงปิดเทอมฤดูร้อนจะไปที่หมู่บ้านท้อฮวา ครั้งนี้โทรศัพท์เธอติดต่อไม่ได้ ก็ต้องไปที่นั่นแน่นอน"
......
เวินชิงหลีอุปถัมภ์นักเรียนสามคนที่หมู่บ้านท้อฮวา ทุกคนชอบวาดรูป พอเวินชิงหลีมาถึง ก็สอนวาดรูปให้พวกเขาในโรงเรียนที่ค่อนข้างทรุดโทรม
สภาพโรงเรียนเรียบง่าย ห้องเล็กแคบ มีเตียงไม้กระดานแข็งโบราณวางอยู่ ตอนแรกปวดเมื่อยตัว แต่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มชิน
บนเขาสัญญาณไม่ดี ไม่มีกิจกรรมบันเทิง เวินชิงหลีตื่นเช้าทุกวันแล้วลงเขาไปซื้อกับข้าวกับครูอีกคน