ในห้องที่มีแสงสลัว ดวงตาของชายหนุ่มแฝงไปด้วยอารมณ์อันมืดหม่น เรือนร่างของเขาปล่อยกลิ่นอายอันตรายบางอย่างที่ไม่อาจเอ่ยถึงได้
เขาจูบอย่างดุร้ายและก้าวร้าว ถึงกับใช้ฟันกัดริมฝีปากของเธอ
เวินชิงหลีถูกจูบจนเจ็บ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา สมองของเธอขาดออกซิเจนไปชั่วขณะ เธอพยายามจะมองหน้าเขาให้ชัดเจน แต่ก็มองไม่เห็น
ในใจของเธอเริ่มตื่นตระหนก รู้สึกว่าอารมณ์ที่เขากดเอาไว้ดูเหมือนจะปะทุออกมา
ถ้าปล่อยให้เขาจูบแบบนี้ต่อไป ริมฝีปากของเธอคงถูกเขากัดจนเลือดออก และพรุ่งนี้เธอคงไม่กล้าไปพบหน้าใครอีก
เวินชิงหลี่ยื่นมือไปผลักเขา แต่ไม่นานก็ถูกเขาจับไว้
แรงที่เขาจับมือเธอนั้นหนักพอๆ กับแรงที่ใช้บนริมฝีปาก เธอไม่สามารถผลักเขาออกไปได้เลย
“ลู่เจิง นายกัดฉันเจ็บนะ... ปล่อยฉันเร็ว!”
ชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะปล่อยเธอ เขาจูบเธอหนักขึ้น บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
เวินชิงหลีไม่มีภูมิต้านทานต่อเขามากนัก ถูกเขาจูบอย่างลึกซึ้งแบบนี้ สมองของเธอจึงว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ดวงตากลมโตที่เหมือนลูกพลับ ถูกละอองน้ำทำให้เปียกชื้น ขนตายาวของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้
สติเพียงเล็กน้อยที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเธอว่า ไม่ควรปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปอีก
เธอกำมือเป็นหมัดแล้วผลักหน้าอกเขาอย่างแรง แต่ยิ่งเธอผลัก เขากลับยิ่งจูบเธอลึกลงไปอีก
ลู่เจิงย่อมสัมผัสได้ถึงการขัดขืนของเธอ ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่จูบเธอ เธอจะตอบสนองอย่างกระตือรือร้น แต่ครั้งนี้ เธอมีเพียงการต่อต้าน