เวินชิงหลีกัดริมฝีปากสีแดงระเรื่อด้วยฟันขาวละเอียด "ไม่ได้รู้สึกไม่สบาย... แค่คิดว่าเธอไม่ควรทำแบบนั้น"
เขาดูสุขุมเยือกเย็นและองอาจผ่าเผย จะทำแบบนั้นเพื่อเอาใจเธอได้อย่างไร?
ลู่เจิงมองหน้าเธอที่แดงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะมอดไหม้ นิ้วเรียวของเขางอนิ้วกลางขึ้น ลูบไปที่ดั้งจมูกที่งดงามของเธอเบา ๆ "ระหว่างสามีภรรยา การทำแบบนั้น ไม่ถือเป็นเรื่องปกติหรอกหรือ?"
ไม่ทันที่เวินชิงหลีจะพูดอะไร เขาก็ถามเสียงเบาอีกครั้ง "นิยายรักที่เธออ่าน เคยเขียนถึงบ้างไหม?"
เวินชิงหลีเขินจนทนไม่ไหว หยิบหมอนขึ้นมาปาใส่เขา "ลู่เจิง ฉันยังไม่ทันได้อ่านเลย เธอก็สั่งให้คนล้างเว็บไซต์ทิ้งซะแล้ว"
ลู่เจิงรับหมอนไว้ วางไว้ข้างหนึ่ง แล้วใช้มือใหญ่โอบใบหน้าเล็กของเธอไว้ นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ที่มุมปากของเธออย่างแผ่วเบา "ฉันไม่มีประสบการณ์ ถ้าเธอไม่พอใจตรงไหน ก็บอกฉันได้นะ"
เวินชิงหลีมองหน้าเขาที่จริงจังจนเกินไป พูดจาไม่รู้สึกรู้สาชอบออกมาแบบนี้ เธอเขินจนนิ้วเท้างอ
"ฉันไม่มีข้อเสนอแนะ เธอ เธอห้ามทำแบบนั้นอีกเด็ดขาด!"
คงไม่มีครั้งหน้าหรอก เมื่อเธอกลับไปที่เมืองหลิน ทั้งสองคนก็จะหย่ากัน
เขาคงแค่อยากทิ้งความทรงจำที่น่าจดจำไว้ให้เธอก่อนจะหย่า
ลู่เจิงใช้สองมือประคองใบหน้าที่ร้อนผ่าวของเวินชิงหลีไว้ บังคับให้เธอเงยหน้ามองเขา "คุณครูเวิน อย่าเขินสิ"