เมื่อกล้องเปลี่ยนมุม แสงในโรงภาพยนตร์ก็สลับไปมาระหว่างสว่างและมืด
เวินชิงหลีตอนแรกยังดูเพลิดเพลิน แต่พอถึงช่วงท้าย เธอก็ทนไม่ไหวจริงๆ ร่างบางพิงพนักเก้าอี้ แล้วหลับไป
ลู่เจิงเห็นข้างกายเงียบลง เขาหันไปมองเธอ
ตอนที่เธอหลับ ผมดำยาวสยายลงมาบังใบหน้าด้านขวา
ลู่เจิงยกฝ่ามือใหญ่ที่เรียวสวย ค่อยๆ ประคองศีรษะเธอวางลงบนไหล่ของเขา
เมื่อหนังจบ เวินชิงหลีได้ยินเสียงผู้คนรอบข้างดังขึ้น เธอค่อยๆ ลืมตา เงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม ดวงตาของเธอเผยความงุนงงเล็กน้อย
ลู่เจิงเห็นท่าทางงัวเงียของเธอ ริมฝีปากบางโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ “ยังรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน?”
เวินชิงหลีงงไปชั่วขณะ
ในเมื่อรู้ว่าตัวเองหลับระหว่างดูหนังครั้งแรกกับเขา เธอจึงตั้งสติได้ และรู้สึกเสียใจมากในใจ
“หนังจบแล้วเหรอ?”
ลู่เจิงตอบเสียงต่ำ “อืม เราไปกันเถอะ”
เวินชิงหลีปากยื่นเล็กน้อย “ขอโทษนะ ที่ฉันชวนดูหนัง แต่ตัวเองกลับหลับ”
ถ้าเป็นเขาที่หลับกลางคัน เธอคงรู้สึกหงุดหงิดแน่นอน
ลู่เจิงจับมือเวินชิงหลี พาเธอเดินลงบันได “ไม่เป็นไร ฉันจะเล่าเนื้อเรื่องตอนหลังให้ฟัง”
ได้ยินแบบนั้น เวินชิงหลีรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ
ลู่เจิงเป็นคนดีจริงๆ แต่น่าเสียดาย นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะออกมาดูหนังกับเขาแล้ว