ชั่วขณะหนึ่งหลินเย่ก็ไม่รู้ว่าควรเลือกอย่างไร สิ่งของทุกชิ้นในห้องล้วนประหลาด อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญการประเมินสมบัติมาก็คงได้แต่เดาสุ่ม
หลินเย่ไม่รีบร้อน เพราะรีบไปก็ไร้ประโยชน์ ยังไงของพวกนี้เขาก็ดูไม่ออกอยู่ดี ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเลือกสิ่งที่ตนชอบ
อันดับแรกตัดสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ออกไป ผ่านการทำให้ไร้พิษภัยแล้วยังเคลื่อนไหวได้ ก่อนทำให้ไร้พิษภัยจะไม่เหาะขึ้นฟ้าเลยหรือ?
หากการทำให้ไร้พิษภัยเป็นเพียงชั่วคราว แล้วของค่อย ๆ ฟื้นคืนสภาพหลังเจ็ดวันจะยุ่งยากเอา ทางที่ดีควรเลือกสิ่งที่ควบคุมได้ง่ายกว่า
สุดท้ายหลินเย่เลือกไพ่สีแดงหนึ่งสำรับ วัสดุของกล่องไพ่ไม่ทราบแน่ชัด บนผิวกล่องสีแดงเข้มมีรูปวงแหวนสีทองอ่อน
ภายในกล่องมีไพ่ 100 ใบซึ่งไม่ทราบวัสดุ แต่ไม่ว่าเขาจะหยิบออกมากี่ใบ ไพ่ภายในก็จะเติมเต็มโดยอัตโนมัติ ส่วนไพ่ที่หยิบออกมาก็จะหายไปเอง
หลินเย่ไม่ชอบการพนัน แต่เขาชอบเล่นไพ่มาก เขาเล่นโป๊กเกอร์ได้มากกว่าสิบวิธี และเคยเล่นเกมไพ่แทบทุกประเภทมาแล้ว นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกสำรับไพ่นี้
[ยืนยันหรือไม่?]
"ยืนยัน"
สิ่งของประหลาดในห้องเริ่มหายไป รวมถึงกล่องไพ่ที่เขาถืออยู่ในมือด้วย
สิ่งของบางอย่างดูไม่เต็มใจจะจากศูนย์หลบภัย แต่ก็ถูกระบบบังคับเก็บคืนกล่องแห่งห้วงเหว ท้ายที่สุดแม้แต่กล่องแห่งห้วงเหวก็ค่อย ๆ จางหายไป ไม่เหลืออะไรไว้เลย
[กำลังดำเนินการทำให้ไร้พิษภัยอย่างสมบูรณ์...]
[สิ้นสุดการดำเนินการ ได้รับมรดกห้วงเหว: กล่องไพ่]
[โปรดจั่วการ์ดประจำวันนี้]
เบื้องหน้าหลินเย่มีกล่องไพ่ลอยขึ้นมาอย่างไร้ที่มา เขายื่นมือเข้าไป แล้วพลางตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว:
"เทิร์นของข้า! จั่วการ์ด!"
วัสดุของการ์ดไม่ชัดเจน สัมผัสดูคล้ายผิวหนังของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง
ด้านหลังการ์ดสลักลวดลายซับซ้อน ด้านหน้าวาดรูปสิ่งมีชีวิตคล้ายห่าน
การ์ดสลายไป ห่านสีแดงเลือดตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในศูนย์หลบภัยของหลินเย่
หลินเย่: ?
ห่าน: ก้าบ?
สี่ตาจ้องกัน หลินเย่มองอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจว่าห่านตัวนี้มีประโยชน์อะไร
เหมือนจะอ่านความสงสัยของหลินเย่ออก ห่านยักษ์ยกปีกขึ้นอย่างสง่างาม ล้วงเอาชามข้าวขาห่านร้อน ๆ ออกมาจากความว่างเปล่าแล้วยื่นให้หลินเย่
"เอ่อ เจ้าแปลงของอย่างอื่นออกมาได้อีกไหม?" หลินเย่ถาม
"ก้าบ ๆ (ไม่ได้)"
"งั้นขออีกชามได้ไหม?"
"ก้าบ ๆ (ไม่ได้)"
หลินเย่สื่อสารกับห่านยักษ์อยู่นาน ในที่สุดก็แน่ใจว่ามันให้แค่ข้าวขาห่านได้เพียงหนึ่งจาน และจะไม่ตอบคำถามใด ๆ ที่ไม่เกี่ยวกับข้าวขาห่าน
'นี่คือการทำให้ไร้พิษภัยงั้นหรือ? มันไร้พิษภัยเกินไปหน่อยไหม?'
หลินเย่นั่งเงียบ ถ่ายรูปข้าวขาห่านส่งเข้ากลุ่ม ตอนนี้เขารู้สึกแย่มาก ยังไงก็คงให้เขาแย่อยู่คนเดียวไม่ได้กระมัง
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเย่ส่งข้อความในกลุ่ม
ตอนนี้ในกลุ่มเงียบลงมากแล้ว หลายคนดำน้ำแอบอ่านข้อมูลในกลุ่มเงียบ ๆ ทุกคนกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป บางคนก็แชทส่วนตัว เพราะหลายเรื่องไม่สะดวกพูดในกลุ่ม
ทว่าภาพถ่ายเดียวของหลินเย่กลับทำให้พวกที่ดำน้ำโผล่ขึ้นมาหมด
"เฮ้ย! ข้าวขาห่าน!"
"แม่เจ้า ระบบนี่ มีคนโกง!"
"เพื่อน ข้าวขาห่านมาจากไหน? นายออกไปข้างนอกแล้วเหรอ?"
"ยังร้อนอยู่เลย นายทำเองเหรอ?"
"ท่านเทพ ขอกัดขาห่านสักคำ ได้โปรด!"
"หิว ๆ ข้าว ๆ!"
"ขายไหม? บอกเรทมา"
...
หลินเย่: อิจฉาล่ะสิ แลกด้วยความสามารถพรสวรรค์
หลินเย่ไม่ได้โกหก ความสามารถพรสวรรค์ทำให้เขาได้กล่องแห่งห้วงเหว กล่องแห่งห้วงเหวเปิดได้กล่องไพ่ กล่องไพ่จั่วได้ห่านยักษ์ ห่านยักษ์ให้ข้าวขาห่านมาหนึ่งจาน
เมื่อเห็นข้อความของหลินเย่ คนอื่นก็อิจฉาน้อยลง กลับเห็นใจเขาอยู่บ้าง เพราะความสามารถพรสวรรค์ดันเป็นพวกทำข้าวขาห่านได้นี่มันซวยเกินไปแล้ว
"เอ่อ นายความสามารถพรสวรรค์อะไร?"
"ความสามารถขาห่าน น่าสะพรึงถึงเพียงนี้"
"เจ๋งเป้ง ขอแลกสักชามได้ไหม"
"ขอร้องท่านเทพแลกเพิ่มอีกหลาย ๆ ชามเถอะ เพราะหลายคนยังหิวอยู่"
"ยังไม่มีใครออกไปแล้วกลับมารอดไหม?"
"ความสามารถพรสวรรค์ของพวกนายมันเฮฮากันแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ?"
หลินเย่: หนึ่งวันแลกได้แค่ที่เดียว พรุ่งนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะแลกได้อีกไหม
หลินเย่กินข้าวขาห่านพลางอ่านแชทกลุ่มไปด้วย มีหลายคนอยากแอดเพื่อนเขา แต่เขาไม่สนใจตอบ
เวลาที่ใช้ในเครื่องจำลองดูเหมือนจะตรงกับโลกภายนอก แต่ไม่รู้ว่าตอนที่เครื่องจำลองทำงาน ตัวจริงของหลินเย่ยังอยู่ในศูนย์หลบภัยหรือไม่
ตอนมาที่นี่ หลินเย่มีแค่เสื้อผ้าติดตัวหนึ่งชุด ไม่ได้เอาอะไรมาเลยสักอย่าง คนอื่นเองก็คงเป็นเช่นนั้น
ไม่นานหลินเย่ก็กินข้าวขาห่านหมด นอกหน้าต่างฟ้าเริ่มมืด ขณะที่หลินเย่นอนลงบนเตียงเตรียมงีบสักพัก ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาตรงหน้า
[กิจกรรมยามราตรีเริ่มต้น]
[กิจกรรมค่ำคืนนี้: สำรวจเขาวงกต]
[เข้าร่วมหรือไม่?]
[09:59]
การนับถอยหลังสิบนาทีปรากฏตรงหน้าหลินเย่ เขาต้องตัดสินใจก่อนหมดเวลา
"พวกนายจะเข้าร่วมกิจกรรมยามราตรีไหม?"
"เข้าแน่นอน ก็ฉันเสกข้าวขาห่านไม่ได้ แถมยังไม่กล้าออกไปข้างนอก ถ้ายังไม่ได้อะไรกินอีกคงได้อดตาย"
"ฉันขอดูสถานการณ์ก่อน รอพรุ่งนี้ค่อยเข้า"
"พวกนายสู้ ๆ"
"ฉันมันไร้ประโยชน์ ขอพรุ่งนี้"
"สู้ ๆ ขอให้โชคดี"
...
มองดูแชทกลุ่ม หลินเย่ก็เริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์
กิจกรรมยามราตรีครั้งนี้เขาจะต้องเข้าร่วมอย่างแน่นอน
ประการแรก ในหมู่ผู้รอดชีวิตทั้งหมด เขาจัดว่ามีอุปกรณ์ดีเป็นอันดับต้น ๆ หากเขายังเอาชีวิตไม่รอด ต่อให้รวมความสามารถพรสวรรค์เข้าด้วย คนที่เข้าร่วมกิจกรรมยามราตรีก็คงต้องตายอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
ประการที่สอง เขายังหาวิธีอัปเกรดศูนย์หลบภัยไม่เจอ บางทีอาจอยู่ในกิจกรรมยามราตรีนี้ก็ได้ ถ้าครั้งนี้ไม่ไป ก็อาจตามหลังคนอื่นในการอัปเกรดศูนย์หลบภัย ช้าไปก้าวเดียว ก็ช้าตลอดกาล สุดท้ายก็จะถูกคนอื่นเขี่ยทิ้ง
ดังนั้นหลินเย่จะไม่พลาดโอกาสนี้
สวมใส่อุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว หลินเย่นั่งที่ขอบเตียงมองดูเวลานับถอยหลังและแชทกลุ่มพลางลูบห่าน ห่านยักษ์พิงอกหลินเย่เงียบ ๆ ใช้จงอยปากจัดแต่งขนเป็นครั้งคราว
[00:01]
[00:00]
......
หลินเย่คลึงขมับพลางลุกขึ้นจากพื้นสีแดงเข้ม เขากำลังยืนอยู่กลางทางเดินแห่งหนึ่ง สองข้างทางเดินมีประตูห้องเรียงรายไม่เป็นระเบียบ พื้นและประตูห้องล้วนเป็นสีแดงเข้ม
อาการปวดหัวแหลมคมค่อย ๆ จางลง หลินเย่ชักปืนพกที่เสียบอยู่ข้างเอวออกมา ห่านยักษ์ไม่ได้ติดตามมาด้วย แต่อุปกรณ์และอาวุธครบถ้วนไม่ขาดสักอย่าง
[สามวันแรกของกิจกรรมยามราตรี เพิ่มความน่าจะเป็นในการพบหีบสมบัติ ลดความน่าจะเป็นในการพบสิ่งมีชีวิตขั้นสูง ปรับปรุงคุณภาพของที่ออกจากหีบสมบัติ หีบสมบัติใบแรกที่ผู้เข้าร่วมเปิดจะได้พิมพ์เขียวอัปเกรดศูนย์หลบภัยอย่างแน่นอน]
[กิจกรรมยามราตรีเริ่มต้น]
[1:59:59]
ด้านล่างแผงระบบปรากฏการนับถอยหลังสองชั่วโมง คาดว่าหมดเวลาระบบจะส่งผู้เข้าร่วมกลับศูนย์หลบภัย
หลินเย่ใช้ปืนพกเล็งไปยังประตูห้องที่ใกล้ที่สุด แล้วเคาะเบา ๆ
ข้างในไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ผลักประตูออก ในห้องปิดไร้ช่องแสงไร้สิ่งมีชีวิต ไม่มีหน้าต่าง มีแต่ขยะเกลื่อนพื้น
ขวดเครื่องดื่มเปล่า เศษกระดาษ เศษหิน โต๊ะพัง ๆ ...
บนขวดและเศษกระดาษมีตัวอักษรที่หลินเย่ไม่เคยเห็นแต่อ่านออก เขาเก็บเศษขยะที่มีตัวอักษรใส่กระเป๋า
ท่ามกลางกองของกระจุกกระจิก หลินเย่พบเหรียญโลหะสีแดงเข้มหนึ่งเหรียญ ขนาดเท่าเหรียญหนึ่งหยวน หนักกว่าเหรียญปกติเล็กน้อย ด้านหนึ่งสลักลวดลายซับซ้อน อีกด้านเป็นรูปดวงตาแดงเลือด
หลินเย่เก็บเหรียญใส่กระเป๋ากางเกง แล้วออกจากห้องไป