หลินเย่ถอนหายใจ เขารู้สึกว่าถ้าปิดกล่องประหลาดนั่นได้ การจำลองครั้งนี้คงจบลง แต่เขาปิดมันไม่ได้
'เปิดมาแล้ว 3/4 สองคนก่อนหน้านั้นเป็นคนเปิดงั้นหรือ?'
'ไม่น่า กล่องคงถูกเปิดเลยก่อความผิดปกติ พวกเราเลยถูกส่งมา'
'การปิดกล่องต้องใช้พลังงานบางอย่าง แล้วการเปิดล่ะ? ก็ต้องใช้พลังงานบางอย่างด้วยหรือเปล่า?'
'เจ้าหน้าที่ระดับ D สองคนนั้นกับหัวหน้าทีมคงเป็นผู้ให้พลังงานเปิดกล่องโดยไม่รู้ตัวสินะ?'
'ถ้าฉันเข้าไปคนแรกจะปิดกล่องง่าย ๆ ได้ไหม?'
ไม่นาน รถนักโทษก็จอดหน้าคฤหาสน์อีกครั้ง
หลินเย่ไม่พูดพล่ามทำเพลง ก้าวออกไปให้ลูกทีมสวมหมวกเหล็กให้
ไม่มีใครคัดค้าน เพราะนี่เป็นงานเสี่ยงตาย ไม่มีใครปฏิเสธให้หลินเย่ไปก่อน
สวมหมวกเรียบร้อย หลินเย่ก้าวเร็วเข้าไปในคฤหาสน์ ทันทีที่เข้าไปก็เห็นเงาคนห้อยหัวอยู่กลางโถง
เงานั้นลืมตา ดวงตาสีแดงเลือดเรืองแสงเล็กน้อยในความมืด
วินาทีที่เห็นเงานั้น ร่างของหลินเย่เริ่มแยกตัวเป็นชิ้นเล็กๆ ชิ้นพวกนั้นบิดหมุนจากจุดกลางแล้วต่อเข้าหากัน สุดท้ายประกอบกันเป็นสิ่งของชิ้นใหม่
……………
หึ่ง ๆ ๆ ……
[จำนวนการจำลองคงเหลือ: 6]
หลินเย่จ้องมองที่ว่างเปล่าด้วยดวงตาไร้วิญญาณ เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดหรอก ทว่าความรู้สึกบิดเบี้ยวเหนือกว่าระบบประสาทยังคงหลงเหลือในตัวเขา ทำให้ชั่วขณะนั้นเขาขยับนิ้วไม่ได้เลยสักนิด
โชคดีที่ความรู้สึกบิดเบี้ยวนั่นหายไปเร็ว หลินเย่ถึงได้คิดได้เป็นปกติ
'เป็นคนแรกเข้าไปไม่ได้ ตายแน่ ๆ'
'ต้องลองเข้าเป็นคนที่สอง ถ้าคนที่สองก็ไม่ได้……'
รถนักโทษจอดหน้าคฤหาสน์ คราวนี้หลินเย่รอให้หมายเลข 1 เข้าไปก่อน แล้วจึงก้าวออกไปขอเข้าเป็นคนที่สอง
ก็ยังไม่มีใครขัดขวาง เขาสวมหมวกเหล็กอย่างชำนาญ รอคำสั่งหัวหน้าทีม
ไม่กี่นาทีต่อมา หัวหน้าทีมสั่งให้หลินเย่เข้าไป หลินเย่ไม่รีรอเลยสักนิด ก้าวเร็วเข้าไปในคฤหาสน์
ครั้งนี้เงานั้นไม่ได้อยู่กลางโถงชั้นหนึ่งแล้ว หลินเย่ไม่มองซ้ายมองขวา พุ่งตรงไปยังบันไดขึ้นชั้นสอง
ถึงชั้นสอง กล่องดำก็ตั้งอยู่บนโต๊ะเตี้ยเหมือนคราวก่อน แต่ฝากล่องถูกเลื่อนเปิดไม่ถึง 1/4
'เปิดกล่องต้องใช้ชีวิตจริงๆ ด้วย พวกของประหลาดคงวิ่งออกมาจากกล่องนั่นแน่'
หลินเย่ไม่เสียเวลา พุ่งไปข้างโต๊ะเตี้ยลองปิดกล่อง
“เดี๋ยว! นายทำอะไรน่ะ?”
เสียงหัวหน้าทีมดังขึ้นในหูฟัง
นั่นอาจเป็นเสียงหัวหน้าจริง ๆ หรืออาจไม่ใช่ ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ หลินเย่ก็ไม่แยแส
ถ้าครั้งนี้ล้มเหลวอีก เขาคงต้องเลือกวิธีที่รุนแรงกว่าแล้ว
ฝากล่องยังคงเย็นยะเยือก แม้ 'ความร้อน' จะลดลงไม่เร็วเท่าครั้งก่อน แต่หลินเย่ก็ค่อยๆ สูญเสียความรู้สึกทางร่างกาย ที่แย่กว่านั้นคือดูเหมือนมีบางอย่างใกล้เข้ามาจากด้านหลัง
ไม่มีเสียง ไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางการรับรู้อื่นใด แต่เขากลับรู้สึกถึงมันได้
ร่างของหลินเย่เริ่มแยกบิดเบี้ยว โชคดีที่เขาแทบไม่รู้สึกถึงร่างกายอีกแล้ว จึงผลักฝากล่องปิดลงได้อย่างเฉียดฉิว
วินาทีที่ปิดฝากล่อง ความรู้สึกทุกอย่างหายวับไป หลินเย่ก็ล้มลงกับพื้น มองเพดานมืดสนิท และสิ้นสติไปในที่สุด
………………
[การจำลองสิ้นสุด]
[จำนวนการจำลองคงเหลือ: 6]
[ได้รับไอเทมสุ่ม 6 ชิ้นจากเหตุการณ์นี้]
[ได้รับสิทธิ์ใช้กล่องแห่งห้วงเหว*1]
[ได้รับตำแหน่ง: ผู้กอบกู้]
หลินเย่ลุกขึ้นจากเตียงในศูนย์หลบภัย เขาไม่รู้สึกไม่สบายตัวเลย แต่พอเห็นของในห้องก็ชะงักไปทั้งคน
นั่นคือร่างจำลองกายวิภาคมนุษย์สีส้มห้อยหัวจัดเรียงใหม่ ร่างนี้แขวนอยู่บนผนังเหมือนภาพเขียน ไม่ปิดบังที่จะอวดตัวให้หลินเย่เห็น
“เฮ้ย!!! แกตามมาถึงนี่ได้ไงวะ?!”
หลินเย่ตกใจจนเหงื่อเย็นพลั่งพรู ราวกับเพิ่งออกจากฝันร้าย พอตื่นกลับมาเห็นสัตว์ประหลาดในฝันอยู่ตรงหน้าในโลกความจริง
แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ นี่คงเป็นไอเทมที่เครื่องจำลองให้รางวัลเขา
นอกจาก 'ภาพเขียนบนผนัง' แล้ว ของอีก 5 ชิ้นวางอยู่บนพื้น มีปืนพกบรรจุกระสุนเต็มแม็กกาซีนหนึ่งกระบอก ชุดอาหารยังชีพพื้นฐานหนึ่งชุด กล่องพยาบาลพื้นฐานหนึ่งชุด ชุดปฏิบัติการทางทหารครบเซ็ต และมีดสั้นหนึ่งเล่ม
ปืนพกเป็นรุ่นที่หลินเย่ไม่เคยเห็น ในแม็กกาซีนมีกระสุน 10 นัด
ชุดอาหารมีแท่งพลังงาน 5 แท่งและเครื่องดื่มพลังงาน 2 กระป๋อง ไม่มีฉลากส่วนผสม หลินเย่ไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร
กล่องพยาบาลมีหลอดโลหะสามหลอด ติดป้ายกำกับว่า: ฉุกเฉิน, รักษา, ช่วยชีวิต กับผ้าพันแผลหนึ่งม้วน ยาลดอักเสบหนึ่งขวดและยาแก้ปวดหนึ่งขวด
ชุดรบกระชับกำลังดีและไม่หนัก หลินเย่สวมใส่แล้วเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว
มีดสั้นก็เป็นมีดสั้นธรรมดา คุณภาพน่าจะดี
หลินเย่เปิดแผงระบบ พบข้อความแจ้งเตือนสองรายการ หนึ่งคือสิทธิ์ใช้กล่องแห่งห้วงเหว อีกหนึ่งคือตำแหน่งที่เพิ่งได้มา
[ผู้กอบกู้]
[การกระทำของเจ้าช่วยกอบกู้ภูมิภาคหนึ่งไว้ วีรกรรมของเจ้ากำลังแพร่สะพัดในองค์กร]
[หมายเหตุ: ปลดล็อกตำแหน่งเพิ่มเติม สถานะและการดูแลในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับ D จะดีขึ้น]
“หา? การดูแลดีขึ้น? เลื่อนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับ C ไม่ได้รึไง?”
หลินเย่เอือมระอา เขาอยากทำงานที่ท้าทายน้อยกว่านี้นัก
[สิทธิ์ใช้กล่องแห่งห้วงเหว]
[สามารถเปิดกล่องแห่งห้วงเหวได้หนึ่งครั้งโดยไม่เสียอะไร และหยิบไอเทมหนึ่งชิ้นจากภายใน]
[หมายเหตุ: ไอเทมอันตราย ห้ามเปิดโดยพลการ]
“นี่... จะไม่เปิดเจอสัตว์ประหลาดออกมาหรอกนะ?”
หลินเย่คิดแล้วก็ตัดสินใจใช้กล่องแห่งห้วงเหว ข้อมูลระบบระบุว่าศูนย์หลบภัยปลอดภัยแน่นอน ความสามารถพรสวรรค์ของเขามาจากระบบ แล้วไอเทมที่ได้จากกล่องนี้ก็คงฝืนกฎของระบบไม่ได้
ความปลอดภัยแน่นอนมีแค่ 7 วัน เพราะงั้นรีบใช้กล่องแห่งห้วงเหวตอนนี้เลยดีกว่า
หลินเย่เลือกเปิดกล่องแห่งห้วงเหวในระบบทันที
กล่องดำใบหนึ่งปรากฏขึ้นกลางศูนย์หลบภัย ดูเหมือนกับในแบบจำลองไม่มีผิด
กล่องแห่งห้วงเหวเปิดอัตโนมัติ สิ่งของรูปร่างประหลาดมหาศาลหลั่งไหลออกมาจากข้างใน กองเต็มศูนย์หลบภัย
[ตรวจพบข้อมูลอันตรายในศูนย์หลบภัย กำลังจัดการให้เป็นกลาง...]
[จัดการเสร็จสิ้น กรุณาตัดสินใจเลือกให้เร็วที่สุด]
หลินเย่ตกตะลึง วินาทีที่กล่องแห่งห้วงเหวเปิด ตนเองรู้สึกราวกับตายในสารพัดรูปแบบนับครั้งไม่ถ้วน สิ่งของประหลาดเต็มศูนย์หลบภัยไปหมด
ดีที่ระบบปกป้อง ไม่งั้นเขาคงตายไปแล้ว
หลังผ่านการจัดการจากระบบ ศูนย์หลบภัยของหลินเย่ตอนนี้เหมือนห้องใต้ดินในหนังเรื่องหนึ่ง เต็มไปด้วยของแปลกประหลาดชวนขนลุกกองระเกะระกะ
ขวดที่ขาวสว่างราวเรืองแสง ไม่รู้วัสดุ, สัตว์ตุ๊กตาที่ขนรุงรังไปด้วยขนไม่รู้ที่มา, เพนกวินที่ตาขยับได้, ภาพแขวนที่มองไม่ชัดว่าเป็นอะไร...
แม้แต่บนตัวของหลินเย่ยังมีสิ่งมีชีวิตคล้ายผีเสื้อเกาะเต็มตัว ผีเสื้อปีกสีฟ้าน้ำพวกนี้กำลังสั่นปีกเบาๆ เหมือนพร้อมบินสูงจากไปทุกเมื่อ