"เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"
บนสังเวียนประลอง หลินฉางเซิงนิ่งงันไปชั่วขณะ
ดูเหมือนเขาจะได้ยินบางอย่างที่ไม่น่าเชื่อจากปากของหลินโม่
"เจ้าเป็นพี่ชายของข้า?"
หลินฉางเซิงยืนตะลึงอยู่กับที่ ในดวงตาที่มองหลินโม่มีทั้งความสงสัยและความเหลือเชื่อ
ผู้ฝึกตนมารจากสำนักปราชญ์ปฐมตรงหน้า กลับกลายเป็นพี่ชายของเขางั้นหรือ?
หึ่ง!
สิ่งที่ตอบหลินฉางเซิง กลับเป็นเจตจำนงดาบอันเฉียบขาดไร้ผู้เทียมทาน!
หลินฉางเซิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง คมดาบของหลินโม่ก็พาดลงบนลำคอของเขาเสียแล้ว
คมดาบเฉียบแหลมแนบชิดกับต้นคอของเขา
หลินโม่เพียงแค่ออกแรงอีกนิด ก็สามารถปลิดศีรษะของเขาลงได้
"โอ้ว——!"
การพลิกผันอย่างกะทันหันของสถานการณ์ ทำให้เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นในทันที
เหล่านักพนันที่เดิมพันไว้กับหลินฉางเซิง จ้องเขม็งไปที่หลินฉางเซิง ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ แทบถลนออกจากเบ้า
สวดภาวนาอยู่ในใจ หวังให้อัจฉริยะที่พวกเขาฝากความหวังไว้ จะพลิกสถานการณ์กลับคืนมาได้
"เจ้า...ลอบทำร้ายข้า!"
ความเจ็บแปลบที่ดังมาจากต้นคอ ข่มขู่จนหลินฉางเซิงไม่กล้าขยับตัว
หลินโม่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร กล่าวว่า "ถูกข้าดึงความสนใจไปง่ายดายเพียงนี้ ที่ว่าเป็นอัจฉริยะ ก็มีดีแค่นี้เอง"
"ในสนามรบ ศัตรูจะไม่สนว่าเจ้าจะลอบทำร้ายหรือไม่ ขอเพียงยึดความได้เปรียบและชัยชนะของศึกได้ ลอบทำร้ายแล้วอย่างไรเล่า?"
"เจ้าพ่ายแล้ว หลินฉางเซิง"
"เวรเอ้ย ข้าไม่ยอม!"
หลินฉางเซิงสีหน้าหมองคล้ำ แผดเสียงอย่างไม่ยอมจำนนว่า "ถ้ากล้าพอก็ปล่อยข้า เรามาต่อสู้กันอย่างเปิดเผยดีกว่า!"