หลินโม่ยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้พูดอะไร
หลัวซู่เจินดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของหลินโม่
เพราะความร้อนรน นางจึงรีบสาวเท้าวิ่งเข้ามาหาอย่างเซถลา และสวมกอดหลินโม่ไว้แน่น
“โม่เอ๋อ ขอโทษ ขอโทษนะ...”
“หลายปีมานี้ เจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน แม่นึกว่า...แม่นึกว่า...”
น้ำตาของหลัวซู่เจินเปื้อนไหล่ของหลินโม่
“นึกว่าข้าตายที่สำนักปราชญ์ปฐมแล้วหรือ?”
หลินโม่พูดต่อคำพูดที่หลัวซู่เจินพูดไม่จบให้สมบูรณ์
“แม่เปล่า...ไม่ได้นึกเช่นนั้น!”
หลัวซู่เจินส่ายหน้าติดกันอย่างรวดเร็ว รู้สึกผิดอย่างยิ่ง พลางกล่าวว่า “ชั่วชีวิตนี้ แม่ไม่เคยเป็นหนี้บุญคุณผู้ใด เว้นแต่เจ้า...โม่เอ๋อ แม่และพ่อของเจ้าติดค้างเจ้าไว้มากเกินไป”
“ขอโทษนะโม่เอ๋อ แม่รู้สึกผิดต่อเจ้ายิ่งนัก!”
“ไม่ต้องเอ่ยคำขอโทษ”
หลินโม่ผลักหลัวซู่เจินออก หางตาของเขาเปียกชื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ข้ามิได้โกรธที่พวกท่านเลือกเช่นนั้นในตอนนั้น ในตอนนั้นพวกท่านเลือกสละข้า เพื่อแลกกับการอยู่รอดและดำรงอยู่ของครอบครัว”
“สำหรับข้า ข้ากับพวกเจ้าทั้งสองก็ไม่เป็นหนี้บุญคุณกันอีก”
“การที่ข้ามาร่วมงานชุมนุมประลองยุทธ์ครั้งนี้ ก็เป็นเพราะสำนักส่งข้ามา ก็แค่นั้น”
พูดจบ
หลินโม่ก็หันหลัง ก้าวเท้าเดินออกไปทีละก้าว
“โม่เอ๋อ! โม่เอ๋อ!”
ไม่ว่าหลัวซู่เจินจะตะโกนเรียกอยู่ข้างหลังเช่นไร หลินโม่ก็มิได้หันกลับมามองอีก
หากหลัวซู่เจินสามารถเห็นใบหน้าด้านหน้าของหลินโม่ได้ในยามนี้ นางจะพบว่า ทันทีที่เขาหันหลัง น้ำตาก็เอ่อล้นราวกับประตูน้ำที่พังทลาย