"ท่านหัวหน้าจ้าว? ฮ่า ๆ ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่ได้เล่า" หลินโม่ลุกขึ้นยืน ใบหน้าแก่ชราพยายามยิ้มเจื่อนออกมา
เขารู้ดีว่าจ้าวตงไห่มาด้วยจุดประสงค์ใด แต่ยามนี้จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
คนจากหอส่งวิญญาณของฝ่ายจัดการศิษย์นอก ถ้าไม่ได้มาเก็บศพให้เขา หรือจะมาเจรจาเรื่องอุดมการณ์ชีวิตกับเขาได้?
จ้าวตงไห่ยิ้มเย็นชา กล่าวว่า "จากบันทึกประวัติของฝ่ายจัดการศิษย์นอก เจ้าควรจะสิ้นอายุขัยอย่างสงบไปแล้วแท้ ๆ แต่ข้ากลับไม่คาดคิดว่าเจ้าจะยังดูผ่องใสมีชีวิตชีวาถึงเพียงนี้"
"ดูท่าแล้ว เจ้ายังมีเวลาอีกสักพักสินะ หลินโม่"
"ฮ่า ๆ บางทีฟ้าอาจจะยังเมตตาชายชราอย่างข้าอยู่กระมัง ให้ได้ถวายแรงเฮือกสุดท้ายแก่ท่านเจ้าสำนัก" หลินโม่กล่าว
"เรื่องนั้นไม่จำเป็นอีกแล้ว"
จ้าวตงไห่พูดตัดบทอย่างเด็ดขาด "เบื้องบนได้มอบหมายให้ผู้อื่นมารับผิดชอบงานของวังม่วงสวรรค์แทนแล้ว ในเมื่อร่างเก่าแก่ของเจ้ายังมีเวลาอยู่บ้าง ก็จงกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบที่ฝ่ายจัดการศิษย์นอกเถิด"
"เจ้าอุทิศทั้งชีวิตให้กับสำนักปราชญ์ปฐม ฝ่ายจัดการศิษย์นอกย่อมไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างขาดตกบกพร่อง ในอนาคตข้าจะดูแลหอส่งวิญญาณเอง ให้เจ้าจากโลกนี้ไปอย่างสมเกียรติ"
ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าหลินโม่ช่างอธิบายเป็นคำพูดได้ยากยิ่ง
เขาถามกลับอย่างคมคาย "ท่านหัวหน้าจ้าว ที่ท่านบอกว่า 'ในอนาคต' นั้น หมายถึงพรุ่งนี้ หรือวันมะรืนกันเล่า?"
หลินโม่ไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า ตราบใดที่เขาก้าวออกจากวังม่วงสวรรค์กลับไปยังฝ่ายจัดการศิษย์นอก
อย่างช้าที่สุดก็สองวัน เขาก็จะ 'ฆ่าตัวตาย' ด้วยการถูกแทงข้างหลังแปดดาบจนเสียชีวิต