หลินโม่ตาค้าง เจ้าบอกว่านี่คือการปรับเปลี่ยนเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นรึ?!
จะหลุมให้มากกว่านี้ได้อีกไหม?
รู้แบบนี้ตั้งแต่แรก หลินโม่คงไม่รีบร้อนฝึกคัมภีร์มารหยินหยางเช่นนี้
“ฮี่ฮี่ ฉะนั้น ผู้ฝึกคัมภีร์นี้ในภายภาคหน้า หลังจากฝึกวิชานี้แล้ว พึงเลือกคู่ร่วมบำเพ็ญอย่างพิถีพิถัน อย่าได้โทษว่าข้ามิได้เตือน”
“หากมีร่างเซียนหยางบริสุทธิ์ซึ่งหนึ่งในร้อยล้านก็หาได้ยาก จงถือว่าคำข้างต้นของข้าเป็นเพียงลมปากก็พอ”
“ยังดี ยังดี ตกใจแทบตาย!”
ฟังย่อหน้าสุดท้ายจบ ใจที่ลอยละล่องของหลินโม่ก็วางลงเสียที
nบอกแต่แรกว่าร่างเซียนหยางบริสุทธิ์ไม่ได้รับผลกระทบก็สิ้นเรื่อง เหล่าข้าเป็นห่วงอยู่ตั้งนาน!
“ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว เหตุใดหลิวจื่อเยียนแม่มดนั่นจึงไม่ฆ่าข้า”
เมื่อภาคหยางผูกมัดพลังหยินของผู้ร่วมบำเพ็ญครั้งแรก เช่นนั้นภาคหยินก็คงเช่นกัน
หลิวจื่อเยียนต้องการฝึกคัมภีร์มารหยินหยางต่อไป และก้าวสู่ขอบเขตที่สูงขึ้น นางจึงฆ่าเขาไม่ได้
มิน่าเล่า หลังจากเรื่องนั้นจบ หลิวจื่อเยียนไม่เพียงให้วิธีฝึกคัมภีร์มารหยินหยางภาคหยางแก่เขา แต่ยังให้ยาเม็ดต่อชีวิตและทรัพยากรฝึกฝน!
แท้จริงนางตั้งใจใช้เขาเป็นเตาบำเพ็ญระยะยาวนั่นเอง!
“หากเป็นหลิวจื่อเยียน ข้าเองก็ฝืนใจรับได้...”