เดิมทีหลินโม่คิดจะไปให้หลิวจื่อเยียนออกหน้า แต่พอคิดให้ดีแล้ว ก็แทบเป็นไปไม่ได้
หลิวจื่อเยียนอาจจะออกหน้าช่วยเขาแก้ปัญหา ทว่าการให้นางออกหน้านั้นยากนัก
“ไม่แน่ว่า นางมารอย่างหลิวจื่อเยียนกำลังเฝ้าดูอยู่ในวังม่วงสวรรค์ก็ได้...”
เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้น แทบเรียกได้ว่าอยู่ใต้จมูกของนาง
แต่จนถึงบัดนี้ นางก็ยังไร้ปฏิกิริยาใด
นั่นย่อมหมายถึง หลิวจื่อเยียนไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้
หรือจะว่าไป นางคงอยากดูว่าหลินโม่จะจัดการกับสถานการณ์ลำบากตรงหน้านี้เช่นไร
จะได้เป็นศิษย์รับใช้ประจำวังม่วงสวรรค์หรือไม่นั้น หลินโม่ไม่ได้ใส่ใจนัก
ปัญหาหลักในตอนนี้คือ หากเขากลับไปยังฝ่ายจัดการศิษย์นอก ก็ต้องเจอดีแน่นอน
“บัดซบ หากข้าบรรลุขั้นสร้างฐานได้ตอนนี้ ก็ไม่ต้องยุ่งยากเพียงนี้”
ฝ่ายจัดการศิษย์นอกนั้น แท้จริงเป็นที่รวมตัวของพวกไร้ความสามารถ หากมีพรสวรรค์ด้านการฝึกฝนสักหน่อย ใครเลยจะถูกส่งมาเป็นศิษย์งานทั่วไป?
แม้แต่ผู้ดูแลฝ่ายจัดการศิษย์นอกก็เพิ่งอยู่ในขั้นสร้างฐานระดับต้น
เมื่อครู่จ้าวตงไห่ หัวหน้าหอส่งวิญญาณของฝ่ายจัดการศิษย์นอก ก็เป็นเพียงขั้นฝึกลมปราณชั้นที่เจ็ดเท่านั้น
แต่สำหรับหลินโม่ในตอนนี้ พวกมันยังเป็นศัตรูที่เขาไม่อาจต่อกรได้
“คิดออกแล้ว!”
ชั่วลมหายใจต่อมา หลินโม่ก็รู้แจ้ง “ศิษย์รับใช้ไม่ใช้สมอง ก็สมควรถูกกดขี่ไปชั่วชีวิต!”
ด้วยระดับฝึกปรือของเขา ภายใต้ผู้ดูแลฝ่ายจัดการศิษย์นอกคงไม่อาจดิ้นรนได้
แต่นั่นหาได้หมายความว่าหลินโม่จะเป็นดังปลาบนเขียงที่ใครจะเชือดก็ได้