"พอแล้ว~"
หลี่ซินหรานเผยอริมฝีปากแดง เผยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนนับพัน
แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากภาพลักษณ์ศิษย์พี่และรุ่นพี่ที่พึ่งพาได้ซึ่งหลินโม่มีต่อนางในครั้งแรก
สำหรับหลินโม่แล้ว เรื่องนี้มิได้เข้าใจยากแต่อย่างใด
ในสำนักปราชญ์ปฐมซึ่งเป็นสำนักนิกายมารเช่นนี้
โดยเฉพาะคนอย่างหลี่ซินหรานที่สามารถบรรลุถึงขั้นปราชญ์กำเนิดได้ ย่อมไม่อาจเป็นคนเรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก
"แต่ว่า... เจ้าจะพิสูจน์ให้ข้าเห็นได้อย่างไร ว่าเจ้าสามารถทำให้การฝึกฝนของข้าก้าวหน้าเร็วขึ้น?" หลี่ซินหรานจ้องมองหลินโม่พลางซักถาม
"ร่วมบำเพ็ญ" หลินโม่เอ่ยคำสองคำเรียบเฉย
สำหรับคำกล่าวนี้ของหลินโม่ หลี่ซินหรานมิได้รู้สึกประหลาดใจ
นางเพียงกล่าวว่า "ในสำนัก ศิษย์ที่ฝึกเคล็ดร่วมบำเพ็ญมิใช่เรื่องแปลก แต่เคล็ดที่ข้าฝึกฝนมิใช่เคล็ดร่วมบำเพ็ญ"
"ดังนั้นการร่วมบำเพ็ญจึงไม่มีผลต่อการฝึกฝนของข้าเลย"
"รุ่นพี่หลี่ซินหราน ข้าอธิบายให้ชัดเจนได้ยากนัก แต่ข้าขอเอาชีวิตเป็นประกัน ว่าถึงเคล็ดของท่านจะมิใช่เคล็ดร่วมบำเพ็ญ มันก็มีผลเช่นกัน"
"หากท่านไม่เชื่อ ลองดูก่อนก็ได้" หลินโม่กล่าวอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
"เหอะๆ ว่ากันตามตรง เจ้าก็แค่หมายปองกายข้า"
หลี่ซินหรานกลอกตามองอย่างสวยงาม กล่าวตรงๆ "แต่ว่า... ก็ว่าไปแล้ว ข้าเองก็สนใจกายเจ้าเล็กน้อยเช่นกัน"
"ถ้าเช่นนั้นลองดูก่อน ว่าจะเป็นอย่างที่เจ้าพูดหรือไม่ ว่าร่วมบำเพ็ญกับเจ้าจะทำให้การฝึกฝนของข้าก้าวหน้าเร็วขึ้นได้จริง"