"เรื่องนี้ไม่ขึ้นอยู่กับเจ้า!"
"วันนี้เจ้าจะไปก็ต้องไป จะไม่ไปก็ต้องไป!"
หม่า คุนโบกมือใหญ่ ศิษย์หอหลงเฟิ่งหลายคนกรูเข้าไป ประคองตัวหลินโม่แล้วมุ่งหน้าสู่หอหลงเฟิ่ง
หลินโม่ระดมพลังวิญญาณในร่างทันที เตรียมขัดขืน
แต่แล้วก็พลันนึกถึงปัญหาสำคัญอย่างหนึ่ง!
"ต่อหน้าธารกำนัล หากข้าลงมือกับพวกมัน มิเท่ากับยืนยันว่าข้ามีกำลังสังหารไฉ่เจินกับอวิ๋นเซี่ยหรือ?"
ตอนแรกที่เขาสลัดข้อสงสัยพ้นตัว เหตุผลหลักคือพลังฝึกปรือของตนอ่อนแอเกินไป ไม่มีทางสังหารไฉ่เจินกับอวิ๋นเซี่ยได้
หากลงมือจริง หลินโม่มั่นใจว่าวันนี้ตนเดินจากไปได้
แต่ก็เท่ากับเปิดเผยพลังที่แท้จริง และความพยายามครั้งก่อนเพื่อลบล้างข้อสงสัยก็สูญเปล่า
แต่หากกลับไปหอหลงเฟิ่งกับหม่า คุน หลินโม่เชื่อได้เกือบเต็มร้อย
ว่าเขาต้องไม่รอดจากหอหลงเฟิ่งอย่างปลอดภัยแน่!
ยิ่งกว่านั้น เจ้าสำนักหอหลงเฟิ่งอย่างน้อยก็เป็นปีศาจแก่ขั้นปราชญ์กำเนิดตนหนึ่ง
ปีศาจแก่ขั้นปราชญ์กำเนิดสามารถมองทะลุวิชาย่นลมปราณของเขา และหยั่งรู้ถึงพลังที่แท้จริง!
ชั่วขณะ หลินโม่ตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
จะลงมือก็ไม่ใช่ ไม่ลงมือก็ไม่ใช่
หลินโม่ใช้สมองครู่หนึ่ง ก็คิดหาวิธีได้ในทันที
นั่นคือใช้พลังเงินตรา!
หลินโม่เชื่อว่าด้วยกำลังทรัพย์ในตอนนี้ ไม่มีทางที่หม่า คุนและพวกจะไม่หวั่นไหว
แต่ก็นึกถึงเรื่องของอวิ๋นเฟยครั้งก่อน...