"ฝ่ายจัดการศิษย์นอก หลินโม่ คารวะท่านประมุข"
เมื่อเห็นหลิวจื่อเยียน หลินโม่ก็ทักทายตามปกติเช่นเคย
"ขั้นฝึกลมปราณแปด? ดูแล้วยังหนุ่มขึ้นเล็กน้อย ไอ้เฒ่าขี้ข้านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หลิวจื่อเยียนจ้องมองหลินโม่ พลางรู้สึกสงสัยและประหลาดใจไม่น้อย
เพียงระยะเวลาแค่เดือนกว่า จากขั้นฝึกลมปราณขั้นสองพุ่งทะยานสู่ขั้นฝึกลมปราณแปด
ความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ต่อให้นางในอดีตก็มิอาจเทียบเคียงได้!
"ไม่น่าเป็นไปได้ หากไอ้เฒ่าขี้ข้านี่มีพรสวรรค์อัจฉริยะปานนั้นจริง เหตุใดเมื่อก่อนจึงกลายเป็นศิษย์รับใช้?"
แต่บัดนี้ ระดับขั้นฝึกลมปราณแปดของหลินโม่ก็ไม่อาจปลอมแปลงได้
"หรือว่า เขาเป็นผู้ทรงพลังกลับชาติมาเกิด เพิ่งจะตื่นรู้เมื่อไม่นานมานี้? ถ้าเช่นนั้น ด้วยพรสวรรค์และสติปัญญาอันต่ำตมยิ่งกว่าเศษสวะของเขา เหตุใดจึงสามารถฝึกคัมภีร์มารหยินหยางภาคหยางได้สำเร็จราบรื่นปานนี้?"
หากหลินโม่คือผู้ทรงพลังกลับชาติมาเกิดจริง ตามหลักแล้วนางน่าจะมองออกบ้าง
แต่...
หลิวจื่อเยียนมองซ้ายมองขวา หลินโม่ไม่มีวี่แววใด ๆ ของผู้ทรงพลังกลับชาติมาเกิดเลยสักนิด
"ท่านประมุข ท่านมองสิ่งใดอยู่หรือ?"
เห็นหลิวจื่อเยียนจ้องมองเขาไม่พูดไม่จา หลินโม่ก็อดรู้สึกกระอักกระอ่วนใจมิได้
หลิวจื่อเยียนคิดซ้ายคิดขวาก็ยังไม่เข้าใจ จึงถามตรง ๆ เลยว่า: "ขั้นฝึกลมปราณแปด เจ้าจงอธิบายให้ข้าฟังหน่อย ว่านี่คือเรื่องอันใดกัน"