"เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์เพียงคิดว่า ท่านคงไม่ให้ศิษย์ฝึก"
ซูยู่ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ศิษย์อยากฝึกคัมภีร์มารหยินหยาง"
เสียงของซูยู่ดังขึ้น หลิวจื่อเยียนหยุดการเล่นน้ำ หันไปมองซูยู่
ถูกหลิวจื่อเยียนจ้องเช่นนี้ ซูยู่ก็พลันเกร็งขึ้นมา
หมัดน้อยสีชมพูที่ไพล่หลังกำแน่น ไม่กล้าสบตาหลิวจื่อเยียน
เนิ่นนาน
หลิวจื่อเยียนจึงกล่าว "อย่าคิดว่าคัมภีร์มารหยินหยางเป็นวิชาชั้นดีเลิศ การที่อาจารย์ไม่ให้เจ้าฝึก ย่อมมีเหตุผล"
"ท่านอาจารย์ เหตุผลนั้นคืออะไรหรือ?" ซูยู่เหมือนยังไม่ยอมแพ้
"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ อาจารย์ไม่ทำร้ายเจ้าเป็นอันขาด"
"อาจารย์ยังมีเคล็ดเจดีย์โลหิตหมื่นอีกเล่มหนึ่ง หากเทียบลำดับขั้นแล้ว ย่อมด้อยกว่าคัมภีร์มารหยินหยางเพียงเล็กน้อย เจ้าจงเอาไปฝึกเถิด"
หลิวจื่อเยียนดีดนิ้วหยก แผ่นหนังแกะโบราณสีโลหิตม้วนหนึ่งก็ร่วงลงสู่มือซูยู่
ทว่า ซูยู่ยังคงสีหน้าเจ็บช้ำ เอ่ยอย่างไม่เต็มใจ "ท่านอาจารย์ ศิษย์ยังอยาก..."
เห็นซูยู่ยังไม่ยอมแพ้
น้ำเสียงหลิวจื่อเยียนเย็นเยียบขึ้นหลายส่วน "อาจารย์กล่าวไปแล้วว่าคัมภีร์มารหยินหยางไม่ใช่วิชาดีอะไร อย่าเห็นแต่ว่ามันถูกผู้บำเพ็ญนอกรีตนับล้านเคารพบูชา แท้จริงแล้ว วิชานี้มีข้อเสียร้ายแรง"
"หากเจ้าอยากฝึกคัมภีร์มารหยินหยางจริง เมื่อใดก็ตามที่เจ้าคบหาคู่บำเพ็ญที่เหมาะสมได้ อาจารย์จึงจะถ่ายทอดให้"