"หยุดก่อน หยุดก่อน!"
หงเยว่ยกมือหยกขึ้น ขัดจังหวะการร่ายคาถาของหลิวจื่อเยียน "เจ้านี่ ไม่รู้จักความสนุกเอาเสียเลย เอาล่ะ ข้าจะบอกข้อสรุปของข้าให้ฟังตรง ๆ ก็แล้วกัน"
"หลินโม่คนนั้น อาจมีกายหยั่งพิเศษชนิดหนึ่งที่เรียกว่า 'กายเซียนอมตะ' "
กายเซียนอมตะ เป็นกายหยั่งพิเศษที่หาได้ยากยิ่ง
มันมีความสามารถในการฟื้นฟูตนเองอย่างน่าทึ่ง พร้อมกับยกระดับพรสวรรค์ในการฝึกฝนของผู้ครอบครอง
หากกายเซียนอมตะพัฒนาถึงขีดสุด เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นอมตะไม่ดับสลาย
ตราบใดที่ไม่บดขยี้ร่างกาย ปฐมวิญญาณ และจิตวิญญาณของเขาให้สูญสลายไปในคราเดียว ก็ยากจะสังหารเขาจนตาย!
กายหยั่งพิเศษชนิดนี้หาได้ยากในใต้หล้า หงเยว่ไม่เชื่อว่าหลินโม่มีกายเซียนอมตะแต่แรก
ทว่าสภาพของเขากลับคล้ายคลึงกับกายเซียนอมตะอย่างยิ่ง
"กายเซียนอมตะอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่คิดเช่นนั้น"
หลิวจื่อเยียนส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า "กายเซียนอมตะเป็นกายหยั่งพิเศษที่ติดตัวมาแต่กำเนิด หากหลินโม่มีกายเซียนอมตะจริง เหตุใดจึงตกต่ำถึงขั้นมาเป็นศิษย์ทำงานของสำนักปราชญ์ปฐมได้?"
"ในยามที่เขายังเยาว์ ข้าเคยกดขี่เขาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ละคราเขาล้วนต้องใช้เวลาพักฟื้นเนิ่นนานกว่าจะฟื้นคืน"
"ไม่มีวี่แววของกายเซียนอมตะแม้แต่น้อย"
หงเยว่ครุ่นคิด ก่อนจะผงกศีรษะ
หากเทียบกับคำของหลิวจื่อเยียน หลินโม่ก็ดูไม่เหมือนผู้มีกายเซียนอมตะจริง ๆ
นางจึงย้อนถามกลับว่า "หลินโม่คนนี้ แม้แต่คนตาดีก็ย่อมเห็นได้ว่า ตัวตนของเขาในตอนนี้กับเมื่อร้อยปีก่อนนั้นต่างกันอย่างชัดเจน"