วังม่วงเมฆ
“นางเซียน ขอความกรุณาแจ้งให้ทราบด้วย ข้าหลินโม่ ฝ่ายจัดการศิษย์นอก ขอเข้าพบนักบุญ” หน้าประตูวังม่วงเมฆ หลินโม่เอ่ยกับสาวใช้ที่ยืนรักษาการณ์
“รอสักครู่เถิด”
ไม่นานนัก
ในชุดคลุมแพรสีเขียวคลุมทับด้วยผ้าบางสีขาวบริสุทธิ์
รอยยิ้มใสซื่อเปื้อนใบหน้า ราวกับธิดาสวรรค์จุติลงมา ซูยู่ก็ปรากฏตัว
แม้เมื่อหลายวันก่อนตอนค่ำทั้งคู่จะเพิ่งประมือกัน แต่เมื่อพบหน้ากันครานี้
หลินโม่และซูยู่ราวกับมีใจสื่อถึงกัน ราวกับเรื่องในคืนนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
“ตาเฒ่าหลิน เจ้ามาหาข้าได้อย่างไร” ซูยู่เอ่ยก่อน
หลินโม่หัวเราะฮ่า ๆ “นักบุญเคยกล่าวไว้ว่า หากวันใดท่านเจ้าสำนักกลับมา จะแจ้งให้ท่านทราบ”
“ท่านเจ้าสำนักกลับมาแล้ว นางกล่าวว่าต้องการพบท่าน จึงขอเชิญนักบุญไปที่วังม่วงสวรรค์สักครั้ง”
“จริงหรือ เยี่ยมเลย!”
ได้ยินดังนั้น ดวงตางามของซูยู่เป็นประกาย ดูเหมือนนางจะรู้สึกยินดียิ่ง
ระหว่างทางไปวังม่วงสวรรค์ ซูยู่ถามเหมือนตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ “จริงสิ ตาเฒ่าหลิน ข้าได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อนเจ้าถูกคนลอบทำร้าย ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“ด้วยบุญของนักบุญ ข้าไม่เป็นอะไรมาก”
หลินโม่ขมวดคิ้ว ฉงนยิ่งนัก “เพียงแต่ ข้าเองก็จนใจ ว่าผู้ที่ลอบทำร้ายข้าในคืนนั้นเป็นยอดฝีมือขั้นแก่นทองคำ”
“นอกจากหัวหน้าหน่วยมังกรเขียว จุยหมิง แห่งสำนักบังคับใช้กฎหมายแล้ว ข้าดูจะไม่เคยหาเรื่องยอดฝีมือขั้นแก่นทองคำผู้ใดอีก”