"แน่นอนว่ามีเรื่องถึงมาหาท่านน่ะสิ ท่านพี่ไม่เปิดประตูเชิญข้าเข้าไปพูดหรือ"
เสียงของตู๋กูหลิวหลียังคงดังมา
"ทำยังไงดี?"
ซ่างกวนอู๋ฉิงขมวดคิ้ว
นางโกรธมาก
แต่ในฐานะศิษย์พี่ของตู๋กูหลิวหลี ถ้าปิดประตูไม่ยอมพบก็คงเกินไปหน่อย
"ท่านคิดว่าไง?" หลินโม่ถามด้วยรอยยิ้ม
ในเมื่อคนข้างนอกคือตู๋กูหลิวหลี หลินโม่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว
เพียงแต่ซ่างกวนอู๋ฉิงยังไม่รู้เรื่องระหว่างเขากับตู๋กูหลิวหลี
ถึงรู้ ซ่างกวนอู๋ฉิงก็คงจะติดใจอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
ดังนั้น หลินโม่จึงตั้งใจจะเคารพความคิดของซ่างกวนอู๋ฉิง
"ถ้าอย่างนั้น... เจ้าหลบก่อนสักพักเถอะ เดี๋ยวข้าจะรีบจัดการส่งนางกลับไป"
ซ่างกวนอู๋ฉิงกวาดตามองไปรอบโถงรับรอง พบว่าไม่มีที่เหมาะจะซ่อนตัวนัก
ถ้าจะว่าไปแล้ว ก็คงมีแค่โต๊ะน้ำชาที่พวกเขาพิงอยู่ด้านหลังนี้
มีผ้าคลุมโต๊ะปิดไว้ ตราบใดที่ตู๋กูหลิวหลีไม่ได้ตั้งใจมาเปิดดู ก็ไม่น่าจะเจอหลินโม่
หลินโม่ไม่ขัดข้อง รีบมุดเข้าไปใต้โต๊ะน้ำชา
"ท่านพี่?"
ครั้นตู๋กูหลิวหลีด้านนอกเห็นว่าซ่างกวนอู๋ฉิงเงียบไปนาน จึงเรียกขึ้นอีกครั้ง
"มาแล้ว!"
ซ่างกวนอู๋ฉิงรีบจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วลุกไปเปิดประตูให้ตู๋กูหลิวหลี