บทที่เจ็ดสิบเอ็ด เจ้าอาจสงสัยในตัวข้า แต่จงอย่าสงสัยในร่างเซียนหยางบริสุทธิ์!
ตู๋กูหลิวหลีแย้มยิ้มเปี่ยมความหมาย เลิกคิ้วให้ซ่างกวนอู๋ฉิง กล่าวว่า “ศิษย์พี่อู๋ฉิง ข้าว่า...”
“เจ้าเพียงลำพัง คงต้านทานการบุกของไอ้เฒ่าน้อยหลินโม่ไม่ไหวกระมัง?”
“?”
ซ่างกวนอู๋ฉิงชะงักงันไปชั่วขณะ หมายความว่าอย่างไร?
เพียงชั่วอึดใจ ซ่างกวนอู๋ฉิงก็พลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง!
คำพูดของตู๋กูหลิวหลีหมายความว่า นางก็เคยร่วมบำเพ็ญกับหลินโม่มาแล้ว?
จึงได้รู้ว่า นางเพียงลำพังค่อนข้างต้านทานหลินโม่ไม่ไหว?
“ศิษย์น้องหลิวหลี พวกเจ้า...!”
เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ซ่างกวนอู๋ฉิงก็เบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อข้อเท็จจริงนี้
ศิษย์น้องของนางผู้นี้ ไปลงเอยกับหลินโม่ตั้งแต่เมื่อใด?
ครั้งก่อนนางไม่ใช่เพิ่งจับหลินโม่ไปที่สำนักงานของหน่วยพยัคฆ์ขาวหรอกหรือ?
“สมกับเป็นศิษย์พี่ ช่างฉลาดนัก ฮิๆ”
ตู๋กูหลิวหลีหรี่ตายิ้ม
ซ่างกวนอู๋ฉิงจึงหันไปมองหลินโม่ หวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ต่างออกไปจากปากเขา
หลินโม่ผงกศีรษะ ไม่ได้ปิดบัง “กระแอม ๆ หัวหน้าหน่วยอู๋ฉิง เช่นนั้นจริงๆ”
“เอ้อ เอาล่ะ แม้การพัฒนาจะเกินคาดหมายไปบ้าง”
“แต่ข้าก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”
ซ่างกวนอู๋ฉิงแบมือ ถึงจะค่อนข้างติดใจ แต่อารมณ์ของนางก็ไม่ได้ผันผวนมากนัก
นางก็รู้ดีว่า นางกับหลินโม่ไม่ได้เป็นคู่บำเพ็ญที่รักใคร่กันแต่อย่างใด
หากจะกล่าวอย่างเคร่งครัด ก็คือความสัมพันธ์แบบร่วมบำเพ็ญที่ต่างฝ่ายต่างได้รับสิ่งที่ต้องการ
เพราะเหตุแห่งร่างเซียนหยางบริสุทธิ์ หลินโม่จึงดึงดูดซ่างกวนอู๋ฉิงยิ่งนัก