คนที่อยู่ด้านหลังค่อย ๆ คลายมือที่กำข้อมือนางไว้
ฉู่เหยียนเหยียนลูบผิวที่ถูกบีบจนเป็นรอยแดงเป็นวงเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลู่จิ้งเซียวอย่างน้อยใจ
ลู่จิ้งเซียวเอ่ยบ่นเสียงเรียบ «ข้าไม่เข้าใจเจ้าเลย ไม่ถามไถ่ให้รู้ความก็ลงมือเสียแล้ว»
เรื่องอันธพาลสองคนในตรอกเมื่อครู่ที่เข้ามารังแกนางกับเว่ยหยางเกือบหลุดจากปากฉู่เหยียนเหยียน ทว่าสุดท้ายนางก็กลืนมันกลับลงไปเงียบ ๆ เรื่องน้อยสู้เรื่องมากไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาถกเถียงให้ยืดยาว
นางรีบเปลี่ยนเรื่องทันที «พวกเราไปหาเซียวฉางเล่อกันเถิด!»
ลู่จิ้งเซียวเห็นสีหน้าคับข้องใจบนใบหน้าของเด็กสาวเมื่อครู่ทั้งหมด แต่กลับไม่ได้ซักถามให้มากความ อย่างไรเสียทั้งสองก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก
«ข้าจะใช้วิชาตัวเบาพาพวกเจ้าขึ้นไปบนหอ» ลู่จิ้งเซียวกระแอมสองครั้ง ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ก่อนเอ่ยเสริมอย่างกระอักกระอ่วน «พวกเจ้าสองคนกอดข้าให้แน่น»
ฉู่เหยียนเหยียนพยักหน้ารัวราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว ก่อนร้องขึ้นอย่างเข้าใจ «อ้อ ๆ ได้!»
นางข้ามภพมา สมองจึงไม่มีกรอบความคิดเรื่องชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันแม้แต่น้อย จึงเดินเข้าไปโอบเอวเขาอย่างเปิดเผย ลู่จิ้งเซียวสูงกว่านางเกือบหนึ่งศีรษะ การโอบคอช่างลำบาก มิสู้โอบเอวที่ถนัดกว่า
เว่ยหยางที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามาแนบชิดอย่างว่าง่าย มือเล็กกอดขาลู่จิ้งเซียวไว้ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม «พี่ลู่ ข้ากอดแน่นแล้ว!»
ลู่จิ้งเซียวก้มมองเด็กหญิงด้วยสีหน้าเย็นชาอยู่หลายอึดใจ ก่อนยื่นมือใหญ่ช้อนตัวนางขึ้นมาอย่างไม่ลังเล แล้วหนีบไว้ใต้รักแร้อย่างมั่นคง เพื่อป้องกันไม่ให้นางพลาดพลัดตกลงไปยามเหยียบกระเบื้องหลังคา
เขาลอบบ่นในใจ: เด็กโง่สองคนนี้ช่างทำให้คนเป็นห่วงไม่รู้จักสิ้นสุด
เมื่อแน่ใจว่าทั้งสองเกาะเขาไว้มั่นแล้ว เขาถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อรวบรวมกำลัง ก่อนใช้ปลายเท้าแตะผนังเบา ๆ แล้วพลิกร่างลอยขึ้นไปบนกำแพงสูง กระเบื้องใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงเพียงแผ่วเบา เขาเหยียบผ่านแนวสันหลังคาที่ลดหลั่นซ้อนกัน ร่างเบาหวิวราวกับนกโผบิน