ภายในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของหอสุราเซียงหม่านโหลว โรงสุราอันดับหนึ่งแห่งนครหลวง บนโต๊ะวางอาหารเลิศรสเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เว่ยหยางกับฉู่เหยียนเหยียนก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มทั้งสองข้างพองกลมราวกับกระรอกน้อยสองตัวกำลังสะสมเสบียง
ลู่จิ้งเซียวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ มีนิ้วยาวเรียวขาวเย็นดุจหยก เขาคีบจอกสุราหยกขาวไว้ตามสบาย จิบสุราแรงในจอกอย่างเชื่องช้า ท่าทีเย็นชาโดยรอบช่างแตกต่างกับสองคนที่กำลังกินมูมมามอย่างเห็นได้ชัด
“หากรู้แต่แรกว่าท่านรู้จักพี่น้องสองคนนี้ ข้าคงไม่อ้อมค้อมกับท่าน รีบบอกไปตรง ๆ เสียแต่แรก” ฉู่เหยียนเหยียนยัดเนื้อคำโตเข้าปาก พูดอู้อี้
บุตรหลานขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงไปมาหาสู่กันเป็นเรื่องปกติ ทว่าลู่จิ้งเซียวรู้จักเซียวฉางเล่อ หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งหอคณิกา นับว่าเกินความคาดหมายของนางจริง ๆ
ได้ยินเว่ยหยางเล่าว่า ฉางเล่อไม่มีสหายสนิทในโลกนี้ หากก่อนหน้านี้มีคนรู้จักเก่าที่พึ่งพาได้ เด็กสาวก็คงไม่ต้องเร่ร่อนตามหาพี่สาวเพียงลำพังอย่างเสี่ยงอันตราย
ปลายนิ้วของลู่จิ้งเซียวลูบไล้ขอบจอกเย็นเฉียบเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “พบกันเพียงไม่กี่ครั้ง ยังไม่ถึงกับสนิทสนม”
เขาลอบถอนใจในใจ ท่านหญิงผู้นี้ช่างเลือกคนขอความช่วยเหลือเสียจริง
คุณชายตระกูลขุนนางทั่วเมืองหลวงที่รู้จักเซียวฉางเล่อมีไม่กี่คน ในบรรดาคนเหล่านั้นก็ไม่มีผู้ใดเที่ยวหอคณิกา เมื่อมองไปทั่วพระนคร เกรงว่าคงมีเพียงเขาคนเดียวที่บังเอิญมีคุณสมบัติครบทั้งสองประการ ไม่แปลกที่เรื่องยุ่งยากทั้งหลายจะพากันมาหาเขาทีละเรื่อง
เพียงแต่การพาสตรีสองคนลอบเข้าไปในหอหมิงฮวา แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นับว่าไม่สะดวกอย่างยิ่ง
ลู่จิ้งเซียวเงยหน้าดื่มสุราแรงในจอกจนหมด วางจอกแล้วลุกขึ้นเตรียมจากไป