ฉู่เหยียนเหยียนฟังความทุกข์ที่เซียวฉางเล่อเก็บงำไว้ในใจจบ หัวใจก็พลันหนักอึ้ง นางหันไปมองเว่ยหยางที่อยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว
ลู่จิ้งเซียวไหวพริบว่องไว ตั้งแต่พวกนางเริ่มสนทนากัน เขาก็สังหรณ์ใจบางอย่าง จึงยกมือขึ้นปิดหูเด็กหญิงไว้อย่างแผ่วเบา ถ้อยคำหนักอึ้งที่สองพี่น้องระบายถึงคดีอยุติธรรมเมื่อครู่ ไม่ได้เล็ดลอดเข้าหูเว่ยหยางแม้แต่น้อย
สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ลู่จิ้งเซียวเลิกคิ้วให้นางเล็กน้อย เป็นเชิงบอกให้วางใจ เมื่อมีเขาอยู่ เด็กย่อมไม่ตกใจ
ส่วนเซียวฉางเล่อที่อยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ตระกูลล่มสลายเพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งเดือน นางก็ลิ้มรสความผันผวนของชีวิตมาจนสิ้นแล้ว ให้เว่ยหยางได้เห็นความโหดร้ายของโลกแต่เนิ่นๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี อย่างไรเสียย่อมปกป้องนางไปชั่วชีวิตไม่ได้ หนทางเบื้องหน้า เว่ยหยางต้องเดินด้วยตนเองในที่สุด
ทั้งสามเตรียมออกจากหอหมิงฮวา เซียวฉางเล่อมองแผ่นหลังของทั้งสองที่กำลังจากไป ในที่สุดก็อดกลั้นความคับข้องใจที่สั่งสมในใจไม่ไหว จึงเอ่ยเรียกพวกเขาไว้
ดวงตาคู่งามดุจสายน้ำในฤดูสารทของนางคลอด้วยหยาดน้ำ แววตาเปี่ยมด้วยความวิงวอนที่พร้อมเดิมพันทุกสิ่ง น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความต่ำต้อย “บิดาของข้า เซียวฉี ถูกคนใส่ร้าย คนทั้งตระกูลเซียวล้วนถูกปรักปรำ”
ในใจนางปรารถนาเหลือเกิน อยากวิงวอนให้ท่านหญิงผู้มีฐานันดรสูงส่งยื่นมือช่วยล้างมลทินข้อหาคบคิดกับศัตรูและก่อกบฏให้ตระกูลเซียว ทว่าเมื่อคิดอีกที นางก็เป็นเพียงหญิงอ่อนแอในหอนางโลม จู่ๆ จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ย่อมเป็นการทำให้ผู้อื่นลำบากใจ
เพียงครึ่งเดือนสั้นๆ ครอบครัวก็แตกสลาย ญาติพี่น้องล้มตาย ความคับข้องใจและสิ้นหวังทั้งปวงอุดแน่นอยู่ในอก นางเพียงอัดอั้นจนทนไม่ไหว อยากหาคนสองคนที่ยินดีรับฟังมาระบายความจริงออกไปสักครึ่งประโยค