【พี่สาวผู้เย็นชาที่งดงามขนาดนี้ หน้าตาต้องเป็นดอกไม้เอกของหอหมิงฮวาแน่ ๆ!】
เสียงของตัวระบบดังตามมาในหัวนางทันที คนทั้งสามในห้องได้ยินชัดเจนว่า【สายตาของโฮสต์เหมือนฉันเป๊ะเลย นางคือฝูหรง ดอกไม้เอกแห่งหอหมิงฮวา】
ฉู่มู่หราน องค์ชายรองมีสีหน้าตื่นตะลึง ยกมือชี้ไปยังฉู่เหยียนเหยียน ริมฝีปากสั่นระริก เอ่ยคำว่า “เจ้า...เจ้า...เจ้า...” ซ้ำถึงสามครั้ง
เขาเต็มไปด้วยความสงสัย ทั้งที่สตรีตรงหน้าไม่เคยเอ่ยปากพูดสักคำ แต่พวกเขากลับได้ยินเสียงในใจของนางอย่างชัดเจน เขากำลังจะถามถึงสาเหตุ ทว่าจู่ ๆ ลำคอก็ราวกับถูกมือไร้รูปร่างบีบรัดแน่น จนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ ทำได้เพียงหน้าแดงก่ำ กระวนกระวายอยู่เช่นนั้น
ฉู่เหยียนเหยียนฝืนสงบใจ ประคองจานผลไม้ในมือยื่นไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างวางท่าเก้อเขินว่า “คุณชายทั้งสอง ข้านำจานผลไม้มาส่ง”
【ตัวระบบ ผู้ชายสองคนในห้องนี่เป็นใครกัน ดูฐานะไม่ธรรมดาทั้งคู่เลย】
【คุณชายชุดน้ำเงินคือฉู่มู่หราน องค์ชายรองแห่งราชสำนัก ส่วนคนชุดดำคือลู่จิ้งเซียว บุตรชายสายตรงของกั๋วกงผู้พิทักษ์แผ่นดิน ทั้งสองคนล้วนรับมือยาก โฮสต์ระวังตัวไว้】
ในใจฉู่เหยียนเหยียนไร้คลื่นอารมณ์ นางแอบบ่นอย่างหยิ่งผยองว่า【ฉันเป็นถึงท่านหญิงหยวนฝูผู้สูงศักดิ์เชียวนะ จะให้ใครรังแกง่าย ๆ ได้ยังไง ไม่เห็นต้องกลัวสักนิด!】
เมื่อคำว่า “ท่านหญิงหยวนฝู” เข้าหู ฉู่มู่หรานกับลู่จิ้งเซียวก็สบตากัน ต่างเข้าใจโดยไม่ต้องพูดสักคำ
ทั่วทั้งราชวงศ์เป่ยเซิง มีเพียงบุตรสาวแท้ ๆ ที่อ๋องรุ่ยเพิ่งตามกลับมาเมื่อไม่นานมานี้เท่านั้น สาวใช้ที่แต่งกายเป็นหญิงตรงหน้าจึงมีตัวตนที่แน่ชัดแล้ว