【ตัวระบบ! ตามสูตรสำเร็จ หอนางโลมดำมืดเช่นนี้ต้องมีเงื่อนงำซ่อนอยู่ในเรือนหลังแน่นอน! ต้องมีหญิงสาวถูกกักขังอยู่แน่ ๆ! รีบบอกตำแหน่งมา วันนี้ฉันจะจัดการที่เฮงซวยนี่ให้ราบคาบ!】
ระบบถอนหายใจอย่างจนปัญญา
【นาน ๆ ทีเจ้าภาพจะฉลาดขึ้นมาสักครั้ง เดินตรงไปทางขวามือแล้วเลี้ยวซ้าย เรือนเก็บฟืนตรงมุมในสุด】
【แต่หน้าประตูมีชายฉกรรจ์สองคนเฝ้าอยู่ ด้วยร่างน้อย ๆ ของเจ้าไม่มีทางสู้ไหวแน่】
ฉู่เหยียนเหยียนยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
【ฮิ ๆ สู้ไม่ไหวเหรอ? ฉันมีแผนสำรองไว้ตั้งนานแล้ว! ผงยาสลบเป็นของจำเป็นที่ต้องพกติดตัวเวลาออกจากบ้าน เข้าใจไหมว่าอะไรเรียกว่ากฎเอาตัวรอดในยุทธภพ!】
【ข้ามเวลามายุคโบราณทั้งที หญิงอ่อนแอพกผงยาสลบติดตัวไว้ มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ!】
【ระบบ: ไม่ยอมพยุงกำแพง แต่ยอมพยุงเจ้า】
ฉู่เหยียนเหยียนซ่อนแผนร้ายไว้เต็มอก เดินโซเซเอื่อยเฉื่อยไปยังเรือนหลัง
ท่วงท่าของนางเกียจคร้านไม่เอาการเอางาน ดูอย่างไรก็เหมือนคุณชายเจ้าสำราญจากตระกูลใหญ่ที่เอาแต่เที่ยวเล่น
ชายฉกรรจ์สองคนที่เฝ้าอยู่เห็นนางแต่งกายหรูหราและมีท่วงท่าสูงศักดิ์ แม้จะสงสัยว่านางมาที่เรือนหลังด้วยเหตุใด แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกิน ได้แต่เฝ้าอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ
ฉู่เหยียนเหยียนจงใจแสร้งทำท่าเมามาย น้ำเสียงอวดดีและไม่ใส่ใจ
“เฮ้ พวกเจ้าตัวโตสองคนนั่น ห้องส้วมอยู่ที่ใด?”
ชายฉกรรจ์ไม่กล้าละเลย รีบชี้ทางด้วยความนอบน้อม “คุณชาย อยู่ทางนั้นขอรับ”
ชั่วขณะที่ทั้งสองก้มหน้าตอบ ฉู่เหยียนเหยียนก็ใช้กลเดิม ยกมือชี้ไปด้านข้างอย่างฉับพลัน
“ดูนั่น! จานบิน!”