เมื่อประตูห้องปิดลง คนนอกก็พากันถอยออกไปจนหมด
ลู่จิ้งเซียวที่เมื่อครู่ถูกกดลงบนเตียงอย่างจำใจ พลันกลายเป็นกระต่ายน้อยตื่นตกใจ กระเด้งออกจากตัวฉู่เหยียนเหยียนแล้วถอยกรูดไปสามฉื่อ
เขากอดอกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดและแดงก่ำ ทั้งโมโหทั้งอัดอั้น ท่าทางราวกับสะใภ้น้อยผู้ถูกหยอกเย้าอย่างไรอย่างนั้น
“ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อน!”
ลู่จิ้งเซียวกัดฟันข่มเสียงต่ำ น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “เรื่องวันนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว หากทำชื่อเสียงข้าเสียหาย ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าบีบบังคับข้า!”
ฉู่เหยียนเหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เงยหน้ามองซื่อจื่อหนุ่มรูปงามที่กำลังพองขน ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ท่าทางว่าง่ายเป็นพิเศษ “รู้แล้ว ๆ วันนี้ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้ ข้าติดค้างน้ำใจเจ้าอยู่ หากวันหน้ามีเรื่องอันใด ข้าจะช่วยเจ้าเป็นแน่!”
【ฮี่ ๆ วาดวิมานในอากาศกล่อมเขาไว้ก่อน!】
ลู่จิ้งเซียวเหลือบมองนาง ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นอย่างเขา มีทั้งอำนาจ ทรัพย์สิน และเส้นสายทั่วทุกหนแห่ง จะต้องให้ท่านหญิงน้อยที่เพิ่งกลับจวนมาช่วยเหลือได้อย่างไร?
เขาคิดเพียงว่าเด็กน้อยพูดเอาใจไปตามมารยาท ฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา
เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าอีกไม่นาน ตนจะต้องลดตัววิงวอนขอความช่วยเหลือจากเด็กหญิงตรงหน้า
ฉู่เหยียนเหยียนไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไร นางวิ่งตึงตังไปที่หน้าต่าง ชะโงกมองลงไป พอเห็นว่าจากชั้นสองถึงพื้นสูงเพียงใด หนังศีรษะก็ชาวาบ
นางหันกลับมาทันที กะพริบตากลมโตฉ่ำวาวราวกับสุนัขจิ้งจอก แล้วมองลู่จิ้งเซียวอย่างน่าสงสาร “ช่วยให้ถึงที่สุดก็ช่วยส่งถึงฝั่งด้วย! เจ้าพาข้าลงไปได้หรือไม่ ข้าไม่กล้ากระโดด!”
ลู่จิ้งเซียวเลิกคิ้ว น้ำเสียงขอไปทีและชวนให้คนอยากชก “ข้าเหาะเหินไม่เป็น เช่นนั้นข้าโยนเจ้าลงไป ข้างล่างมีคนรับอยู่ มั่นคงยิ่ง”
ฉู่เหยียนเหยียนส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง “หลอกกันนี่นา! ข้างล่างว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน—”