“รับพระบัญชาจากสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการ! กั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นสืบทอดหน้าที่พิทักษ์แผ่นดินเป่ยเซิงมาหลายชั่วอายุคน สร้างคุณูปการและตรากตรำอย่างยิ่ง จึงพระราชทานป้ายจารึกอักษรด้วยลายพระหัตถ์เป็นพิเศษ แม้ภัยน้ำท่วมในเจียงหวยจะสงบลงแล้ว แต่ยังมีราษฎรพลัดที่อยู่เป็นจำนวนมาก บัดนี้มีรับสั่งให้ซื่อจื่อลู่ ลู่จิ้งเซียว เข้ารับตำแหน่งนายอำเภอผิงอัน ปลอบขวัญผู้ประสบภัยและดูแลการฟื้นฟูอำเภอผิงอัน จงรับพระบัญชา!”
ขันทีไห่มาประกาศพระราชโองการด้วยตนเองถึงจวน จัดขบวนยิ่งใหญ่เต็มพิธีการ
บาดแผลเก่าของกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นยังไม่หายดี ครั้นงอเข่าลง ความเจ็บก็แล่นปราดจนหน้าบิดเบี้ยว เกือบล้มคะมำ ลู่จิ้งเซียวจึงก้าวเข้าไปรับพระราชโองการไว้ได้อย่างมั่นคง
เรื่องนี้ในสายตาผู้อื่นช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!
ลู่จิ้งเซียวไม่เคยออกรบสร้างความชอบ ทั้งยังไม่มีชื่อเสียงจากการสอบขุนนาง แต่กลับได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอที่มีอำนาจหน้าที่จริงโดยตรง! ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ไม่เคยมีใครเห็นเรื่องเช่นนี้มาก่อน
กั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นดีใจราวกับเด็กน้อย ในหัวครุ่นคิดวาดฝันอย่างบ้าคลั่ง: ดีจริง! ในที่สุดบุตรชายข้าก็จะเดินบนเส้นทางขุนนางฝ่ายบุ๋นแล้ว! ไม่แน่ว่าภายหน้าแม้ไม่ต้องสืบทอดตำแหน่งกั๋วกง ก็อาจก้าวหน้าในราชการไปได้ตลอดทาง จนได้เป็นขุนนางใหญ่! ช่างยอดเยี่ยม!
ขันทีไห่มองลู่จิ้งเซียวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเลศนัย ถ้อยคำล้วนแฝงความหมาย “ซื่อจื่อลู่ ข้าน้อยขอกล่าวคำเก่าสักประโยค การสร้างครอบครัวต้องมาก่อนสร้างฐานะ บัดนี้ท่านก็ถึงวัยแล้ว เรื่องบางเรื่อง คงไม่ต้องให้ข้าน้อยพูดจนกระจ่างกระมัง?”