ใต้ต้นสาลี่ แสงจันทร์พร่าเลือน สายลมยามค่ำคืนพัดกลีบดอกไม้ปลิวร่วงลงมาอย่างแผ่วเบา
ลู่จิ้งเซียวล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบถุงหอมใบหนึ่งออกมายื่นให้ฉู่เหยียนเหยียน
“ข้าเห็นตอนผ่านตลาด รู้สึกว่าเหมาะกับเจ้า”
ฉู่เหยียนเหยียนไม่ได้มองให้ละเอียด รับมาแล้วสอดเข้าไปในสาบเสื้ออย่างส่ง ๆ ในใจมีแต่ห่วงอาการบาดเจ็บของเขา
“บาดแผลของท่านดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
ช่วงนี้เขาพักรักษาตัวจนผ่ายผอมลงไม่น้อย แนวกรามยิ่งคมชัด ฉู่เหยียนเหยียนรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่เขาบาดเจ็บเพราะนางแท้ ๆ ท้ายที่สุดนางกลับดูแลเขาให้ดีไม่ได้
ลู่จิ้งเซียวไม่ได้ตอบ เพียงมองนางนิ่งลึก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “คราวหน้าที่พบกัน ข้าจะทำให้เจ้ามองข้าใหม่”
ฉู่เหยียนเหยียนไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งในคำพูดนั้น คิดเพียงว่าเขาอยากได้รับการยอมรับจากผู้อื่น
นางยกมือขึ้นทำท่าขยี้หางตาของตนสองที แล้วเอ่ยอย่างซุกซนว่า
“ไม่ต้องรอคราวหน้าหรอก ข้ามองท่านใหม่ตั้งแต่ตอนนี้แล้ว!”
ลู่จิ้งเซียวหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน โยนคำถามชวนสะเทือนใจใส่นางโดยไม่ให้ตั้งตัว
“ยามนี้เจ้ามีคนในใจหรือไม่?”
ฉู่เหยียนเหยียนพลันแข็งค้าง
คราวนี้นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดก่อนหน้านี้องค์รัชทายาทผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องถึงถูกคำถามนี้เล่นงานจนแทบหมดสติ! เปลี่ยนหัวข้อกะทันหันเกินไปแล้ว!
“ข้า... เรื่องนี้... อาจจะมี”
ฉู่เหยียนเหยียนพูดตะกุกตะกักจนแทบเรียบเรียงคำไม่ออก
ลู่จิ้งเซียวก้าวเข้ามาหานางทีละก้าว
ฉู่เหยียนเหยียนตกใจจนถอยกรูด แผ่นหลังพลันชนเข้ากับต้นสาลี่เก่าแก่ จนไม่มีทางถอยอีก
“จะทำอะไร? ที่นี่จวนอ๋องรุ่ยนะ ท่านอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเชียว!”