ระบบเพิ่งขุดคุ้ยเรื่องฉาวในอดีตขององค์รัชทายาทออกมาจนหมด
ใบหน้าองค์รัชทายาทร้อนผ่าว อับอายจนแทบอยากมุดดินหนี
เขากลัวว่าฉู่เหยียนเหยียนจะได้ยินความคิดประหลาดอะไรอีก จึงรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว ฝืนทำสีหน้าอ่อนโยนสงบนิ่งขึ้นมา
“ลูกพี่ยังไม่ได้รับประทานอาหารใช่หรือไม่? วันนี้อยู่รับประทานที่ตำหนักบูรพาเถิด”
อาหารเลิศรสจากห้องเครื่องหลวงในวัง วันธรรมดาจะมีโอกาสได้กินง่าย ๆ ที่ไหน!
ดวงตาฉู่เหยียนเหยียนเป็นประกายขึ้นทันที นางยกมือทั้งสองข้างทั้งสองเท้าสนับสนุนเต็มที่
เมื่อเช้านางเพิ่งอาศัยซดน้ำแกงไก่ของพี่รองไปชามหนึ่ง หิวจนท้องร้องโครกครากมานานแล้ว เวลานี้ในหัวเหลือเพียงเรื่องกิน!
ในที่สุดระบบก็สงบปากสงบคำ ไม่เปิดโปงเรื่องฉาวอย่างบ้าคลั่งอีก
องค์รัชทายาทลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า—
ลูกพี่ลูกน้องของตนจะไม่ใช่คนธรรมดา!
ฉู่เหยียนเหยียนก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย กินจนเต็มปากเต็มคำ ขณะกำลังเพลิดเพลิน จู่ ๆ นางก็เงยหน้าขึ้นถามด้วยสีหน้าจริงใจ
“จริงสิ พี่ใหญ่ชอบใครหรือ?”
คำถามแทงใจที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว!
องค์รัชทายาทแทบหยุดหายใจ!
อาหารในปากติดค้างอยู่ตรงลำคอ กลืนก็ไม่ได้ คายก็ไม่ออก
เขาสำลักอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำ มือบีบคอตัวเองแน่น ทรมานจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ฉู่เหยียนเหยียนตกใจ รีบลุกขึ้นตบหลังเขาอย่างแรง แล้วยังยกชามน้ำแกงข้างโต๊ะขึ้นมา หมายจะกรอกใส่ปากให้ช่วยคล่องคอ!
ขันทีน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบห้ามสุดชีวิต