ฉู่เหยียนเหยียนสวมชุดแพรแขนสอบสีขาวจันทร์ เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูชาดแกะสลักของหอหมิงฮวา ในคราบคุณชายชุดขาว
แม่เล้าซึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตูพลันตาเป็นประกาย ก้าวฉับ ๆ เข้ามาคลอเคลีย พลางกวาดตามองผิวพรรณบอบบางของนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ในใจลอบพึมพำว่า คุณชายหนุ่มรูปงามร่างอ้อนแอ้นเช่นนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นพวกไม่เคยผ่านโลกมา เหล่าสตรีในหอมักชอบกล่อมแขกประเภทนี้ที่สุด
“คุณชายหนุ่มท่านนี้ดูหน้าไม่คุ้นเอาเสียเลย เพิ่งมาหาความสำราญที่หอหมิงฮวาของเราเป็นครั้งแรกหรือเจ้าคะ?”
บนใบหน้าของแม่เล้าประดับรอยยิ้มประจบสอพลอที่จงใจปั้นแต่งจนดูฉาบฉวย วาจาชักชวนช่างเหมือนฉากในละครไม่มีผิดเพี้ยน
ฉู่เหยียนเหยียนลอบทอดถอนใจในใจ ละครนี่ไม่เคยหลอกฉันจริง ๆ ด้วย
นางไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย จงใจกดเสียงให้ต่ำเป็นเสียงเด็กหนุ่ม วางท่าราวกับคุ้นเคยกับสถานเริงรมย์เป็นอย่างดี ก่อนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “มาเยือนเป็นครั้งแรกจริง ๆ จัดห้องรับรองชั้นดีบนชั้นบนให้ข้าห้องหนึ่ง แล้วเตรียมสุราอาหารชั้นเลิศสักโต๊ะ เลือกแม่นางสองคนมาเล่นพิณเป่าขลุ่ยบรรเลงให้ครึกครื้นก็พอ”
【ช่วยไม่ได้ มาหอคณิกาแต่ไม่เรียกแม่นางสักคนย่อมผิดธรรมดา ทำได้แค่แกล้งทำเป็นแขกทั่วไปเพื่อไม่ให้ใครสงสัย ต้องปลอมตัวให้แนบเนียนไว้ก่อน】
แม่เล้าพลันเผยสีหน้าคลุมเครือราวกับ “ข้าเข้าใจทุกอย่าง” พลางรับคำติด ๆ กันแล้วนำทาง นางคิดเพียงว่าคุณชายรูปงามผู้นี้คงกระดากอาย ไม่กล้าเอ่ยปากเลือกคนตรง ๆ
หลังนั่งลงในห้องรับรอง ฉู่เหยียนเหยียนก็ไม่มีแก่ใจจะมองแม่นางทั้งสองข้างกาย เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเดียว ต้องยอมรับว่าฝีมือพ่อครัวของสถานเริงรมย์แห่งนี้โดดเด่นกว่าครัวเล็กในจวนอ๋องเสียอีก