กั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นกับลู่จิ้งเซียวผู้เป็นบุตร กำลังจ้องถ้วยน้ำแกงรังนกเหินลอยอันประณีตบนโต๊ะตาค้างใส่กัน
ในชามกระเบื้องหยกขาว หูหนูขาวราวหิมะ เนื้อนกพิราบนุ่มละมุน ที่โดดเด่นที่สุดคือของตกแต่งสลักลายบนยอด ซึ่งปั้นเป็นนกนางแอ่นสองตัวที่ดูมีชีวิตชีวา ยืนหันหลังชนกัน กางปีกเหินไปคนละทิศทาง เพียงมองก็แฝงนัยแห่งการพลัดพราก
กั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นเป็นคนห้าวหาญจากสนามรบอย่างแท้จริง ทั้งชีวิตคุ้นชินกับดาบและทวน เรื่องเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนักและนัยแฝงอันละเมียดละไมล้วนไม่เข้าใจสักอย่าง
เขาจ้องถ้วยน้ำแกงอยู่นาน ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ยกขาเตะก้นบุตรชายอย่างแรง!
“ไอ้ลูกตัวดี! รีบสารภาพมาเสีย! เจ้าแอบไปก่อเรื่องชั่วช้าอะไรข้างนอกหรือไม่!”
ลู่จิ้งเซียวถูกเตะอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเซถลา สีหน้าไร้เดียงสา ยิ่งกว่าตัวละครโต้วเอ๋อในคดีอยุติธรรมเสียอีก
“ท่านพ่อ! ข้าถูกใส่ร้ายจริง ๆ! ช่วงนี้ข้าประพฤติตนเรียบร้อย วัน ๆ นอกจากอยู่ที่หอหมิงฮวาฟังเพลงแล้ว ก็ไปหวันลี่จวงส่งเงิน ไม่เคยทำเรื่องล่วงเกินแม้แต่น้อย!”
เขางุนงงไปหมด ไม่รู้เลยว่าหายนะนี้มาจากที่ใด
กระทั่งขันทีผู้ถ่ายทอดพระราชโองการยิ้มพลางอธิบายจนกระจ่าง
“กั๋วกง ซื่อจื่อลู่ น้ำแกงรังนกเหินลอยถ้วยนี้ ท่านหญิงหยวนฝูเป็นผู้เสนอแนะต่อฝ่าบาทเป็นพิเศษ และระบุชื่อพระราชทานให้ซื่อจื่อ ฝ่าบาทยังทรงอธิบายด้วยว่า นกนางแอ่นคู่หันหลังให้กันและแยกไปคนละทิศ สื่อถึงหนทางเบื้องหน้าที่ต่างคนต่างก้าวไป ต่างไร้วาสนาต่อกันและต้องพลัดพราก”
พอได้ยินเช่นนี้ ลู่จิ้งเซียวก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง
นี่จะเป็นพระราชทานด้วยความปรารถนาดีที่ใดกัน?
เห็นชัดว่าเป็นการเตือนจากฝ่าบาท!
หากฉู่เหยียนเหยียนเพียงต้องการส่งอาหารให้เขาจริง ๆ ก็แค่ให้คนส่งไปที่จวนกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้น ไยต้องอาศัยพระหัตถ์ฮ่องเต้ ตั้งใจทำเป็นนกคู่พลัดพราก ทั้งยังชี้ชัดถึงความหมายแห่งการแยกจากกันด้วย?
เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้จิ่งหยวนไม่พอพระทัยที่เขากับท่านหญิงสนิทสนมกัน จึงอาศัยน้ำแกงถ้วยนี้เตือนเขาว่า
ทั้งสองไร้วาสนาต่อกัน ต่างคนต่างสำรวม ห้ามคิดเกินเลยกับท่านหญิงหยวนฝูแม้แต่น้อย!