งานเลี้ยงรับรู้หน้า ณ จวนตระกูลเฉินของมนตรีกระทรวงพลเมือง นอกจากเจ้าภาพอย่างมนตรีเฉินที่ยินดีปรีดาแล้ว แขกเหรื่อต่างก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง แทบทุกคนล้วนมาเพื่อชมเรื่องสนุก
พระชายาอ๋องรุ่ย นางเจิ้ง ลงมือจัดแต่งกายให้ฉู่เหยียนเหยียนด้วยตนเองตั้งแต่เช้า ทั้งหวีผมและแต่งหน้าอย่างประณีต
ฉู่เหยียนเหยียนจับชายกระโปรง สีหน้าอึดอัดไม่สบายใจ งุนงงไปหมด “ท่านแม่ ก็แค่งานเลี้ยงที่คนอื่นรับบุตรสาวกลับเข้าตระกูล เหตุใดต้องแต่งตัวหรูหราถึงเพียงนี้ด้วย?”
นางแอบบ่นในใจว่า คนอื่นเขาจัดงานแต่งงานกัน ฉันกลับต้องมาร้องรำทำเพลงอยู่ตรงนี้
แต่นางเจิ้งไม่เห็นด้วยแม้แต่น้อย จึงยกมือจัดปกเสื้อให้นาง ดวงตาเผยความจนใจ
เหล่าฮูหยินและคุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง ต่างแต่งกายอย่างประณีตสุดกำลังเมื่อไปร่วมงานเลี้ยง ไหนเลยจะยอมให้ผู้ใดดูแคลนเพราะสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ทว่าบุตรสาวของนางกลับได้รูปโฉมงดงามของนางไปเต็มเปี่ยม เพียงแต่งแต้มเล็กน้อยก็โดดเด่นสะดุดตา ทำให้นางรู้สึกว่าบุตรสาวแต่งกายฉูดฉาดเกินไปเสียด้วยซ้ำ
“นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าไปร่วมงานเลี้ยงของผู้สูงศักดิ์ หลังได้กลับคืนฐานะ” นางเจิ้งอธิบายเสียงอ่อนโยน น้ำเสียงแฝงความปกป้องบุตรสาว “หากแต่งกายเรียบง่ายเกินไป ไม่แน่ว่าผู้อื่นจะเอาไปนินทาลับหลัง ว่าจวนอ๋องรุ่ยปฏิบัติต่อท่านหญิงอย่างไม่เป็นธรรม”
เมื่อมองนางเจิ้งในยามนี้ นางสวมกระโปรงผ้าไหมสีครามเข้ม ดูสง่างามและภูมิฐาน แม้อายุใกล้สี่สิบแล้ว กาลเวลาก็มิได้พรากเสน่ห์ของนางไปแม้แต่น้อย กลับยิ่งได้รับการบำรุงจากชีวิตอันมั่งคั่งในจวนอ๋อง จนเปี่ยมด้วยความสง่างามสูงศักดิ์ เครื่องประทินโฉมบนใบหน้าเรียบงาม ประดับเพียงเครื่องทองหยกชั้นดีไม่กี่ชิ้นอย่างไม่ฉูดฉาด ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก ดวงตางามประหนึ่งขุนเขาที่มีหมอกคลอ ทุกอิริยาบถล้วนแฝงราศีของนายหญิงแห่งจวน