อ๋องรุ่ยหันกลับมา สบเข้ากับดวงตาเรียวยาวราวจิ้งจอกของฉู่เหยียนเหยียนพอดี ดวงตาที่เมื่อครู่ยังฉลาดแกมเจ้าเล่ห์ บัดนี้พราวระยับด้วยประกายดาวเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความเลื่อมใสอย่างเห็นได้ชัด
【ว้าว! ท่านพ่อรู้เรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบเลยเหรอ? ท่านพ่อเก่งเกินไปแล้ว!】
เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ในท้องพระโรงต่างพากันกลอกตาและบ่นในใจ
ให้ตายสิ เห็นชัด ๆ ว่าอาศัยเสียงในใจของท่านหญิงเปิดโปงหลักฐานจนหมดสิ้น ท้ายที่สุดอ๋องรุ่ยกลับเอ่ยรวบความดีความชอบไว้กับตนเอง แย่งผลงานของบุตรสาวแท้ ๆ หน้าหนาเกินไปหรือไม่?
ทว่าทุกคนทำได้เพียงกลืนถ้อยคำลงคอ ไม่กล้าเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว ได้แต่มองอ๋องรุ่ยแสดงบทบาทยิ่งใหญ่ต่อหน้าขุนนางทั่วราชสำนักอย่างเต็มที่
ฮ่องเต้จิ่งหยวนบนบัลลังก์มังกรทรงจนปัญญายิ่ง ทว่าพระพักตร์ยังคงเปี่ยมด้วยพระบารมี น้ำเสียงเรียบเฉยขณะตรัสตัดสิน «คดีนี้เราจะสั่งให้สามหน่วยงานไต่สวนจนถึงที่สุดและจัดการอย่างเที่ยงธรรม จะไม่ใส่ร้ายขุนนางผู้บริสุทธิ์แม้แต่คนเดียว»
ขันทีไห่ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างท้องพระโรงรีบก้มกาย เปล่งเสียงแหลมกังวานไปทั่วโถง «เลิกประชุมราชสำนัก!»
เหล่าขุนนางทยอยคำนับแล้วถอยออกไป อ๋องรุ่ยถูกสายตาร้อนแรงเปี่ยมความเลื่อมใสของบุตรสาวจับจ้อง จนใบหูร้อนผ่าว ภายในใจกลับหวาดหวั่นจนแทบทำตัวไม่ถูก
เขารู้เรื่องล่วงหน้าเสียที่ไหน ตลอดทางก็แค่เก็บเบาะแสที่ได้ยินจากเสียงในใจของบุตรสาวมาใช้เท่านั้น! ทว่าเมื่อเผชิญกับสายตาชื่นชมของลูกสาว ก็ทำได้เพียงวางท่าผู้ใหญ่ที่สุขุมสง่างาม แล้วพยักหน้าเล็กน้อย
«เป็นขุนนางย่อมต้องใส่ใจความเป็นไปในราชสำนัก การเปิดโปงขุนนางฉ้อฉลถือเป็นหน้าที่ของเรา»
ปากกล่าวได้อย่างเที่ยงธรรมสง่าผ่าเผย ส่วนในใจกลับท่องย้ำอย่างบ้าคลั่ง: อย่าถามละเอียดนะ อย่าซักไซ้เรื่องเบื้องหลังเด็ดขาด ถ้าถามอีกคำเดียว ข้าต้องโป๊ะแน่!