มนตรีกระทรวงพลเมืองมีสีหน้าหม่นคล้ำ พลันเรียกพ่อบ้านที่กำลังวุ่นวายอยู่ข้างกายมาสั่งเสียงขรึมว่า “เลือกบ่าวที่ฝีมือคล่องแคล่วมาสักหลายคน ให้แต่ละคนถือกระบองไม้ไปด้วย เอาอันที่ใหญ่ที่สุด พบคนชื่อหลี่เยี่ยนเมื่อใดก็ทุบมัน ขอเพียงเหลือลมหายใจก็พอ”
ฮูหยินของมนตรีกระทรวงพลเมืองขมวดคิ้วน้อย ๆ ใบหน้าอ่อนโยนละมุนละไมตามปกติไม่ปรากฏแววห้ามปรามแม้แต่น้อย นางเอ่ยเสริมเรียบ ๆ ว่า “หากพลาดมือทุบตายไปก็ไม่เป็นไร”
มนตรีกระทรวงพลเมืองหันมองฮูหยินของตนอย่างประหลาดใจ ปกตินางยังไม่กล้ามองคนเชือดไก่ด้วยซ้ำ แต่พอเป็นเรื่องปกป้องบุตรสาวกลับเด็ดขาดถึงเพียงนี้ แววตาของเขามีความหมายลึกล้ำ
【หลี่เยี่ยนใจกล้าขนาดนี้เชียว กล้าปะปนเข้ามาในงานเลี้ยง ไม่กลัวเจอพี่สาวเฉินหรือไง】
【ไม่ได้การ ฉันต้องรีบไปหาพี่สาวเฉิน อย่าให้คำหวานไม่กี่คำของผู้ชายเฮงซวยนั่นหลอกจนกลับไปคืนดีเชียว!】
ฉู่เหยียนเหยียนชะลอฝีเท้า เดินไปหาเฉินรั่วเสวี่ย ทว่ายังไม่ทันเข้าใกล้ดี ก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา มองเห็นพร่ามัวเพราะน้ำตา
ระบบร้อนใจจนรีบส่งเสียงเตือนว่า 【โฮสต์ รีบไปช่วยคน! หลี่เยี่ยนรู้แล้วว่าเฉินรั่วเสวี่ยเป็นบุตรสาวสายตรงที่มนตรีกระทรวงพลเมืองทำหายไปหลายปี เขาคิดหาทางเกาะผู้สูงศักดิ์มานานแล้ว!】
【มันติดสินบนสาวใช้ให้ผลักเฉินรั่วเสวี่ยตกน้ำ แล้วกระโดดลงไปช่วยต่อหน้าทุกคน พอมีข่าวลือเรื่องเนื้อแนบเนื้อ ด้วยชื่อเสียงเป็นเดิมพัน เฉินรั่วเสวี่ยก็ได้แต่จำใจแต่งให้มัน!】
ระบบยังพูดไม่ทันจบ สาวใช้ที่ซุ่มอยู่ด้านข้างก็ลงมือฉับพลัน แสร้งทำเป็นเท้าลื่น ก่อนลอบออกแรงสุดกำลัง ผลักเฉินรั่วเสวี่ยไปทางขอบสระบัว