【โฮสต์! เฉินรั่วเสวี่ยอายุยี่สิบกว่าปีแล้วยังไม่ออกเรือน มิใช่เพียงเพราะมุ่งมั่นศึกษาวิชาแพทย์เท่านั้น แต่ยังเพราะในใจนางซ่อนบาดแผลรักที่ถูกทอดทิ้งมานานถึงเก้าปี】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบพลันดังสนั่นขึ้นมา
ร่างของเฉินรั่วเสวี่ยชะงักเล็กน้อย ดวงตากระจ่างใสพลันหม่นแสง ความขมขื่นที่ยากจะคลี่คลายเอ่อท้นขึ้นในดวงตา
ตลอดหลายปีมานี้ นางทำใจต่อความรักความใคร่ได้แล้ว
คนรักจากไป นางตั้งใจจะครองตัวเป็นโสดไปจนแก่เฒ่า ออกตรวจรักษาโรคช่วยเหลือผู้คน ใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบไปชั่วชีวิต ก็มิใช่เรื่องเลวร้ายอันใด
ทว่าชะตากลับเล่นตลก นางบังเอิญได้กลับเข้าตระกูลมนตรีกระทรวงพลเมือง พลิกฐานะเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ในพริบตา
บัดนี้นางอายุยี่สิบห้าปีแล้ว เฉินหนิงเอ๋อร์น้องสาวฝาแฝดแต่งงานและให้กำเนิดบุตรคนที่สองไปนานแล้ว ครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาเปี่ยมสุข
มีเพียงนางที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่งไร้คู่เคียง
นับแต่นางกลับมายังเมืองหลวง ข่าวลือเสียหายก็ไม่เคยเงียบหาย
ผู้คนต่างลอบเยาะเย้ยนางว่าอายุมากแล้วแต่ไม่มีผู้ใดมาสู่ขอ เป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลเฉิน และเป็นตัวตลกของพี่น้อง
แต่ก่อนนางอยู่เพียงลำพัง ไม่เคยใส่ใจสายตาผู้อื่น
ทว่าบัดนี้กลับทำให้วงศ์ตระกูลพลอยเดือดร้อน ทั้งยังพาคนในครอบครัวถูกผู้อื่นนินทา เฉินรั่วเสวี่ยจึงรู้สึกอึดอัดคับข้องใจอย่างยิ่ง
【ตอนเฉินรั่วเสวี่ยอายุสิบหกปี มีบัณฑิตยากไร้ผู้หนึ่งย้ายมาอยู่บ้านฝั่งตรงข้าม ชื่อหลี่เยี่ยน บิดามารดาล่วงลับ ฐานะยากจนข้นแค้น แต่เขากลับร่ำเรียนอย่างหนักทุกวัน ดูมุ่งมั่นและสะอาดบริสุทธิ์ เด็กสาวเกิดความเลื่อมใส ทั้งสองพบหน้ากันทุกวันในละแวกบ้าน จนลอบมีใจให้กัน】
ฮือ...
เสียงสะอื้นแผ่วเบา อัดอั้นและแทบแตกสลาย พลันดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย