ณ ท้องพระโรงจินหลวน บรรยากาศเคร่งขรึม ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงแถวอยู่สองข้าง ไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง
มีเพียงฉู่เหยียนเหยียนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ทั่วร่างแผ่ความขุ่นเคืองราวกับฟ้าถล่ม ง่วงงุนจนแทบอยากตาย
ศีรษะนางผงกขึ้นลง เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ใบหน้าหมองคล้ำจนแทบยานลงไปถึงคาง ทั่วร่างแผ่ไออารมณ์เสียยามเพิ่งตื่นว่า “ใครมารบกวนข้า ข้าจะฆ่ามัน” ความขุ่นเคืองนั้นมากพอจะเลี้ยงเซียนกระบี่มารได้ทั้งกอง
บนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้จิ่งหยวนเหลือบพระเนตรมองนางด้วยสีหน้าฉงน
พระองค์เอียงพระพักตร์ กระซิบถามขันทีไห่ที่ยืนอยู่ข้างกายว่า “วันนี้นางกินยาผิดขนานหรือไร เหตุใดจึงทำหน้าเหมือนแบกความแค้นใหญ่หลวงมาเช่นนั้น”
ขันทีไห่โน้มกายเข้าไปกระซิบข้างพระกรรณฮ่องเต้ว่า
“ทูลฝ่าบาท เมื่อคืนท่านหญิงออกไปข้างนอกกับเจ้าหนุ่มตระกูลลู่ กลับจวนดึกดื่น วันนี้ยังฝืนมาร่วมประชุมยามเช้า คงง่วงงุนจนเรี่ยวแรงไม่เหลือพ่ะย่ะค่ะ”
“ตระกูลลู่?”
คิ้วของฮ่องเต้จิ่งหยวนขมวดเข้าหากันทันที พระพักตร์พลันเคร่งขรึมลงหลายส่วน
“บุตรชายของลู่กั๋วเฉียงแห่งกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นหรือ ลู่จิ้งเซียว?”
“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีไห่พยักหน้า
ทั่วทั้งราชสำนักมีผู้ใดบ้างไม่รู้กิตติศัพท์ของลู่จิ้งเซียว?
กิตติศัพท์แห่งคุณชายเสเพลชั้นเลิศนั่นเอง
คุณชายจากตระกูลใหญ่ต่างร่ำเรียนหนังสืออย่างหนัก ฝึกวรยุทธ์ ขัดเกลาตนเอง และขยันหมั่นเพียร มีเพียงลู่จิ้งเซียวที่แตกต่างจากผู้อื่น
ผู้อื่นร่ำเรียนอักษร ฝึกคัดหนังสือ เขากลับเลี้ยงนกเล่นกับสุนัข
ผู้อื่นฝึกยืนม้าและฝึกยุทธ์ เขากลับเที่ยวหอคณิกาและบ่อนพนัน สำเริงสำราญทุกคืน
ตระกูลกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นภักดีต่อแผ่นดินมาหลายชั่วคน ทุกยุคทุกสมัยล้วนมีบุรุษผู้ซื่อตรงดุจกระดูกเหล็ก ทว่ากลับสืบสายเลือดเพียงรุ่นละคน จึงเลี้ยงปีศาจจอมก่อเรื่องที่ไม่เอาการเอางานเช่นนี้ออกมาได้
ฮ่องเต้จิ่งหยวนไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายพระเนตร
ในบัญชีจัดอันดับซื่อจื่อเสเพลแห่งแผ่นดินเป่ยเซิง ลู่จิ้งเซียวครองอันดับสองอย่างมั่นคง