พระพักตร์หล่อเหลาของฮ่องเต้จิ่งหยวนพลันแดงก่ำจนคล้ำม่วงในชั่วพริบตา ราวกับตับหมูที่เพิ่งตักขึ้นจากหม้อไม่มีผิด
ชั่วชีวิตนี้พระองค์กุมอำนาจทั่วหล้า เป็นผู้สูงศักดิ์เหนือผู้ใด แล้วเคยต้องเสียศักดิ์ศรีชายอย่างน่าขันต่อหน้าขุนนางทั่วราชสำนักเช่นนี้เมื่อใดกัน?
หากมิใช่เพราะศักดิ์ศรีแห่งองค์จักรพรรดิที่ยังฝืนค้ำจุนอยู่ พระองค์คงอยากกลอกตาแล้วแสร้งสลบหนีไปเสียตรงนี้ ให้พ้นจากการประชุมยามเช้าที่น่าอับอายจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี
โชคดีที่เหตุการณ์น่าอับอายสะเทือนฟ้าดินครั้งนี้ผ่านพ้นไปอย่างลวก ๆ ในที่สุด
เพราะชั่วขณะต่อมา เสียงเตือนเชิงกลของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【โฮสต์! โฮสต์!】
น้ำเสียงของระบบเจือความน้อยใจเป็นพิเศษ ท่าทางประหนึ่งกำลังรอคำชม
【เมื่อวานที่ฉันไม่ได้คุยกับเธอ ไม่ได้เตือนเรื่องแม่ทัพเซียว ก็เพราะระบบต้องไปอัปเกรดบำรุงรักษามา! เธอไม่สังเกตเลยเหรอว่าช่วงนี้ฉันเงียบกริบ ไม่พูดสักคำ?】
ฉู่เหยียนเหยียนสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ภายในใจไร้ระลอกคลื่น
ไม่เห็นจะสังเกตเลย ยังนึกเสียอีกว่าช่วงนี้ไม่มีเรื่องเด็ดให้กิน ระบบเลยขี้เกียจพูด
ทว่าปากกลับว่าง่ายยิ่ง นางยิ้มแย้มรับมือ【ฉันสังเกตอยู่แล้ว เธอเป็นเพื่อนซี้ที่ดีที่สุดของฉันนี่นา!】
ระบบเดือดปุด ๆ ในทันที เสียงเชิงกลแฝงความเอือมระอาอย่างยิ่ง
【โฮสต์ อย่ามาเสแสร้งเลย! เราผูกมัดกันด้วยเสียงในใจนะ! เธอคิดอะไรอยู่ฉันได้ยินชัดแจ๋ว! คิดแอบนินทาในใจแล้วนึกว่าฉันไม่รู้หรือไง?!】
ฉู่เหยียนเหยียน “……”
นางแลบลิ้นอย่างซุกซน ยอมแพ้แบบไม่คิดจะสู้
【โธ่ ถูกจับได้แล้วสินะ】
ระบบแค่นเสียงเย็นชา วางท่าราวกับผู้เฒ่า
【อายุก็ปูนนี้แล้ว ยังมาทำตัวน่ารักกับฉันอีก!】
สิ้นคำ ดวงตาจิ้งจอกงดงามชวนหลงใหลของฉู่เหยียนเหยียนก็เบิกกว้างทันควัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ