เหล่าขุนนางรอบข้างต่างเงียบกริบ พากันถอยไปด้านข้างคนละครึ่งก้าว จงใจทอดทิ้งอู๋เต๋อ เจ้ากรมกลาโหมให้ยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางแถว
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา ทั้งรังเกียจ ดูแคลน และเยาะเย้ย สายตาเหล่านั้นกดทับจนแผ่นหลังของอู๋เต๋อเย็นวาบเป็นระลอก
ในใจเขาร้อนรนราวกับตีกลอง ทว่าสีหน้ากลับต้องฝืนสงบนิ่ง ลอบปลุกใจตนเอง
จะลนลานไปไย? เขาเสแสร้งเป็นขุนนางสุจริตมาหลายสิบปี ทั่วทั้งราชสำนักมีผู้ใดไม่ชมว่าเขามีเพียงสองแขนเสื้ออันว่างเปล่า ทั้งขยันประหยัดและรักใคร่ราษฎร?
ยามเข้าเฝ้า เขาสวมชุดขุนนางเก่าปะชุนอยู่เสมอ จวนก็ทั้งเตี้ยทั้งทรุดโทรม ดูยากจนถึงขั้นแทบไม่มีอะไรเหลือให้ตรวจสอบ ไม่ว่าผู้ใดมาตรวจย่อมจับผิดไม่ได้ แล้วจะขุดคุ้ยเรื่องใดขึ้นมาได้เล่า?
ทว่าชั่วพริบตาต่อมา เสียงในใจของฉู่เหยียนเหยียนก็ดังก้องไปทั่วท้องพระโรงอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทุกถ้อยคำประหนึ่งฝ่ามือที่ตบฉาดลงบนใบหน้าอู๋เต๋อ
【อย่าถูกภาพลักษณ์ภายนอกของเขาหลอกเชียว คนคนนี้เป็นนักแสดงชั้นยอดโดยแท้ ความสุจริตทั้งหมดล้วนแสดงออกมาเท่านั้น!】
【ทุกครั้งที่ขนส่งเสบียงทหารไปยังชายแดน เขาก็สรรหาข้ออ้างสารพัด ไม่ก็อ้างว่าถูกโจรปล้นกลางทาง ไม่ก็อ้างว่าฝนกระหน่ำจนเรือบรรทุกเสบียงจม!】
【หลอกท่านลุงฮ่องเต้ของเธอเสียสนิท จนเข้าใจทุกปีว่าชายแดนเป่ยเซิงประสบภัยธรรมชาติและภัยจากมนุษย์ไม่ขาดสาย แล้วจัดสรรเงินช่วยเหลือกับเงินบรรเทาทุกข์ออกไปตั้งเท่าไรโดยเปล่าประโยชน์!】
【ต่อหน้าสวมเสื้อผ้าปุปะ อาศัยอยู่ในเรือนเตี้ย ทำตัวเป็นขุนนางสุจริต ลับหลังกลับยักยอกเสบียงทหารจนถุงเงินตุง พร่ำรวยเหลือเฟือ!】
ฮ่องเต้จิ่งหยวนบนบัลลังก์มังกรเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทรงพระอักษร สีหน้ามืดครึ้ม ในใจปั่นป่วนยากบรรยาย
ก่อนหน้านี้ใช่ว่าเขาไม่เคยสงสัยเลย ทว่าทุกครั้งที่องครักษ์ลับกลับมารายงาน ล้วนบอกว่าหลังคาบ้านอู๋รั่ว ผนังทุกด้านลมโกรก ชีวิตขัดสนแร้นแค้น