ลู่จิ้งเซียวจ้องลูกเต๋าที่กลิ้งพลิกไปมาบนโต๊ะเขม็ง แนวกรามเกร็งตึงจนคมกริบเย็นชา ไอเย็นรอบกายแทบจับตัวเป็นรูปธรรม บรรยากาศไม่ต้อนรับผู้คนแผ่ซ่านจนยากจะต้านทาน
จินไป๋อวี้ที่นั่งข้างกายใช้พัดกระดูกสะกิดแขนเขาเบา ๆ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเกียจคร้าน “เป็นอะไรไป อาเซียว? หน้ายาวกว่าม้าเสียอีก หรือมีใครติดเงินเจ้าแล้วยังไม่คืน?”
จินไป๋อวี้มีใบหน้าเปี่ยมวาสนามาแต่กำเนิด ดวงตากลมโตเป็นประกายมีชีวิตชีวา จมูกอิ่มมีเนื้อ ติ่งหูหนาห้อยย้อย แม้เป็นบุรุษ ทว่าผิวพรรณกลับขาวผ่องเนียนละเอียดกว่าคุณหนูในห้องหอเกินครึ่งของเมืองหลวง รูปร่างมีเนื้อนุ่มนวลกำลังพอดี ไม่ดูอ้วนฉุแม้แต่น้อย กลับเผยความน่ารักซื่อ ๆ อยู่หลายส่วน
ริมฝีปากบางของลู่จิ้งเซียวเม้มแน่น น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ไออุ่น “วันนี้หนังตาขวากระตุกไม่หยุด ข้ารู้สึกว่าจะต้องเจอเรื่องชวนหงุดหงิดเข้าเสียแล้ว”
จินไป๋อวี้หัวเราะพรืด ใช้พัดเคาะฝ่ามือเบา ๆ “เจ้ายังกลัวเสียเงินอีกหรือ? เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ ข้าออกให้เอง โรงพนันแห่งนี้เป็นกิจการของตระกูลจินอยู่แล้ว”
ในความทรงจำของเขา ลู่จิ้งเซียวสุขุมเย็นชามาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยหวั่นไหวกับได้เสียเรื่องเงินทอง
“ช่างบังเอิญจริง คุณชายดวงตาดอกท้อ!”
เสียงสตรีใสหวานกังวานพลันดังขึ้น น้ำเสียงราวกับลูกแพร์แช่น้ำผึ้งเย็นฉ่ำถูกกัดจนแตก กระทบโสตประสาทอย่างสดใสกรอบใส
ร่างของลู่จิ้งเซียวแข็งทื่อไปทั้งตัว เขาหันกลับฉับพลันราวกับฝันร้าย ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาจิ้งจอกที่โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว แววเจ้าเล่ห์ในดวงตาคู่นั้นซ่อนอย่างไรก็ไม่มิด
ในหัวของลู่จิ้งเซียวมีเพียงสี่คำ—“ต้องมีแผนไม่ดีแน่”
กลิ่นหอมอ่อนหวานของผลซิ่งเขียวลอยมาแตะจมูก ทำให้ความคิดของเขาปั่นป่วนไปในพริบตา เมื่อวานตอนฉู่เหยียนเหยียนพลัดตกเข้ามาในอ้อมแขนเขา กลิ่นหอมใสสะอาดเช่นนี้ก็อบอวลอยู่บนกายนาง