ฟ้ายังไม่ทันสางดี ภายในตำหนักบรรทมของจวนอ๋องก็อลหม่านขึ้นมา
“ท่านหญิง! ขอร้องละเพคะ ตื่นบรรทมเถิด! วันนี้เป็นครั้งแรกที่ท่านหญิงเข้าประชุมราชสำนัก หากไปสาย ฝ่าบาทอาจทรงตำหนิเอาได้นะเพคะ!”
เยียนจือ สาวใช้คนสนิท ร้อนใจจนแทบร้องไห้ นางเอื้อมมือเขย่าร่างเด็กสาวที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแพรเบา ๆ
ฉู่เหยียนเหยียนซุกหน้าอยู่ในหมอนนุ่ม เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว
ในใจนางมีเพียงความมุ่งมั่นอย่างเดียว—รักษาอาการป่วยของพี่ชายฉู่เอ๋อร์ให้หาย เพื่อเรื่องนี้ เมื่อคืนจึงเข้านอนแต่หัวค่ำเป็นพิเศษ ใครจะคิดว่าการเข้าประชุมราชสำนักต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่!
【นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! สาววัยดอกไม้ต้องลุกมาเข้าประชุมราชสำนักตอนตีสี่ นี่มันชีวิตแบบไหนกันเนี่ย ทรมานกันชัด ๆ!】
คนนอกไม่ได้ยินเสียงบ่นในใจของนาง เห็นเพียงเหล่าสาวใช้วุ่นวายมือเป็นระวิง คนหนึ่งถืออ่างทองแดง อีกคนประคองปิ่นปักผม ส่วนฉู่เหยียนเหยียนที่ยังสะลึมสะลือก็ปล่อยให้พวกนางจัดการ เปลือกตาปรืออยู่ตลอด ง่วงจนแทบล้มพับ
หลังชำระล้างร่างกายเสร็จ สาวใช้สองสามคนก็ช่วยกันประคองนางไว้คนละข้าง แล้วพาไปส่งถึงข้างรถม้าของจวนอ๋อง
อ๋องรุ่ยยืนรออยู่ข้างรถม้าก่อนแล้ว เมื่อเห็นบุตรสาวของตนง่วงงุนจนเดินโซเซ ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
เขาประคองฉู่เหยียนเหยียนไว้ แล้วกำชับเสียงเบา “เหยียนเหยียน ระหว่างทางเจ้าพอจะงีบสักครู่ได้ แต่เมื่อเข้าไปในท้องพระโรงแล้ว ห้ามง่วงจนเสียกิริยาเป็นอันขาด”
ฉู่เหยียนเหยียนขานรับอย่างงัวเงีย ก่อนเอียงศีรษะพิงไหล่อ๋องรุ่ยไปเสียตรงนั้น ร่างของนางโยกคลอนตามรถม้าที่กระเทือนเป็นระยะ ศีรษะผงกขึ้นลงเบา ๆ นอนหลับอย่างสะลึมสะลือ ไม่รับรู้เรื่องรอบตัวแม้แต่น้อย