ภายในห้องอุ่นของตำหนักคุนหนิง กำยานลอยอวลเป็นสาย บรรยากาศอบอุ่นละมุนละไม
ฮองเฮากับพระสนมอวี๋ประทับอยู่บนที่นั่งประธาน เบื้องล่างทั้งสองฝั่งมีเด็กสาววัยแรกรุ่นนั่งอยู่ฝั่งละคน นั่นคือองค์หญิงสี่กับองค์หญิงห้า
องค์หญิงสี่สวมกระโปรงแพรปักสีแดงทับทิมทั้งชุด ดูหรูหราสะดุดตา บนศีรษะประดับอัญมณีทับทิมสีแดงดุจโลหิตนกพิราบที่เปล่งประกายระยิบระยับ รองเท้าผ้าแพรเนื้อนุ่มปักลายวิหคสีทอง ยามก้าวเดินดูงดงามทุกย่างก้าว
นางมีอายุไล่เลี่ยกับฉู่เหยียนเหยียน ความเย่อหยิ่งถือดีแทบประทับอยู่บนใบหน้า แม้ต่อหน้าฮองเฮา นิสัยวางอำนาจก็ยังไม่ลดน้อยลงเลย
ส่วนองค์หญิงห้าสวมกระโปรงหรูฉวินผ้าแพรเนื้อนุ่มสีม่วงอ่อนอมชมพู โทนสีอ่อนโยนสงบเสงี่ยม นางอายุน้อยกว่า ราวสิบสี่ปี ไหล่ห่ออย่างหวาดหวั่น นิ้วมือขาวผอมเรียวขยำชายเสื้อไปมาอย่างกระวนกระวาย ใบหน้าเล็กเกร็งจนตึง ดวงตาแฝงความลนลาน ทั้งร่างเผยความประหม่าและหวาดกลัวซึ่งไม่เข้ากับฐานะองค์หญิงแห่งราชวงศ์แม้แต่น้อย
ฮองเฮาเงยพระพักตร์ มองเซียวฉางเล่อที่ก้าวเข้าประตูมา ตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“คุณหนูเซียวมาแล้ว ไม่ต้องสำรวมจนเกินไป วันนี้เพียงเรียกมานั่งสนทนากันตามสบาย”
ตรัสจบ พระนางก็หันไปทางฉู่เหยียนเหยียน แย้มพระสรวลพลางถามว่า “เหยียนเหยียน ปกติชอบกินอะไรหรือ บอกมาได้เลย ข้าจะสั่งห้องเครื่องให้จัดเตรียมไว้”
ฉู่เหยียนเหยียนพลันรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
คราวก่อนฉู่เหยียนเหยียนเป็นผู้แนะนำเฉินรั่วเสวี่ย จึงช่วยคลี่คลายปมในพระทัยที่พระสนมอวี๋เก็บงำมาหลายปี สำหรับฝ่ายในแล้ว นางนับเป็นผู้มีพระคุณอย่างแท้จริง