แววสังหารในดวงพระเนตรของฮ่องเต้จิ่งหยวนเย็นเยียบ พระองค์สะบัดแขนฉลองพระองค์อย่างแรง น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย:
“โจรร้ายเช่นนี้ โทษหนักเกินอภัย ประหารเก้าชั่วโคตรเสีย!”
หลิวเหนิงซึ่งถูกกดอยู่กับพื้นถึงกับสติแตกอย่างสิ้นเชิง เขาเข้าสู่ภาวะเดือดดาลไร้ทางสู้ ตะเบ็งเสียงคำราม:
“เพราะเหตุใด! ยังไม่ได้ไต่สวนด้วยซ้ำ! คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงได้กล้าเอ่ยปากประหารเก้าชั่วโคตร?!”
สิ้นคำ บรรยากาศทั่วทั้งลานก็เงียบงัน
อัครมหาเสนาบดีเซินเพิ่งถูก “ลอบโจมตี” ต่อหน้าผู้คน ความขุ่นเคืองในใจสะสมจนถึงขีดสุด เพลิงโทสะพลันปะทุขึ้น
เขายกมือฟาด “เพียะ” เข้าไปอีกฉาด เสียงตบดังสนั่นจนศีรษะหลิวเหนิงสะบัดไปด้านหนึ่ง
“เจ้าคนบังอาจ! ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าคือฝ่าบาท!”
ระบบหัวเราะจนส่งเสียงเหมือนห่าน 【พูดตามเหตุผล เขาไม่ควรโดนตีนะ! นี่มันการลงโทษตรงไหน เห็นชัด ๆ ว่าเป็นรางวัล!】
【เมื่อครู่นี้เอง เจ้าจอมเด็ดบุปผาลูบคลำอัครมหาเสนาบดีเซิน แล้วก็บรรลุโลกใบใหม่ขึ้นมาทันที รู้สึกว่าผู้ชายก็ใช่ว่าจะไม่ได้เหมือนกัน!】
หูของอัครมหาเสนาบดีเซินอื้ออึง ใจที่ได้ยินเสียงในใจนั้นพลันหนาวสะท้านไปทั้งกาย ขนลุกชันจนร่วงเกลื่อนพื้น
ตลอดหลายสิบปีที่รับราชการ เขาสง่างามสำรวม รักษาหน้าตามาเกือบครึ่งชีวิต ไม่เคยมีชั่วขณะใดน่าขยะแขยงและอับอายเช่นนี้มาก่อน!
เขาถอยหลังอย่างรวดเร็วสามก้าว พลางจัดคอเสื้ออย่างบ้าคลั่ง ท่าทางขยี้เสื้อผ้าราวกับอยากถูผิวหนังชั้นหนึ่งให้หลุดออกมา
เฉินรั่วเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเขาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนา จึงยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งให้อย่างอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจ
หลิวเหนิงที่อยู่บนพื้นงุนงงจนสิ้นสติ
ช้าก่อน?
คนผู้นี้คือฮ่องเต้หรือ?!
เขาก็เป็นแค่โจรเด็ดบุปผาคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ!
ถึงกับต้องระดมขุนนางทหารเกือบทั้งราชสำนัก องค์ชายและขุนนางคนสำคัญ กระทั่งฝ่าบาทเสด็จมาจับกุมด้วยพระองค์เองเชียวหรือ?!
จำเป็นถึงเพียงนั้นหรือ? จำเป็นจริง ๆ หรือ?!