ท้องพระโรงจินหลวนสงบขรึมและโอ่อ่า ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงเป็นสองแถว ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดัง
ฉู่เหยียนเหยียนยืนอยู่ท้ายแถวของเหล่าองค์ชายอย่างเบื่อหน่าย ในใจทอดถอนใจอย่างเอื่อยเฉื่อย
【ที่จริงยุคสมัยนี้ใจกว้างใช้ได้นะ ขุนนางคนไหนบ้างที่ไม่มีอนุสักหนึ่งหรือสองห้อง?】
【ไม่มีใครเหมือนพ่อฉันที่รักเดียวใจเดียว แต่งงานกับแม่แค่คนเดียวตลอดชีวิตหรอก!】
อ๋องรุ่ยยืนอยู่ข้างกาย เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ลอบภาคภูมิใจอยู่ในใจอย่างยิ่ง
ถูกต้อง ชาตินี้เขารักษาตัวบริสุทธิ์ รักเดียวใจเดียว มองไปทั่วทั้งราชสำนักแล้ว ย่อมหาคนที่สองซึ่งหาได้ยากยิ่งเช่นเขาไม่พบ!
ในใจฉู่เหยียนเหยียนพลันผุดฟองหัวใจสีชมพูขึ้นมา
【ดีจัง! ต่อไปฉันแต่งงานก็ต้องหาผู้ชายดีเลิศอย่างพ่อให้ได้ รักกันไปชั่วชีวิต มีเพียงเราสองคน และเอาใจฉันคนเดียว!】
ความภาคภูมิใจบนใบหน้าอ๋องรุ่ยพลันแข็งค้าง หัวใจพลันอึดอัดขึ้นมา
ลูกสาวคนโปรดที่เลี้ยงดูทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก ต่อไปจะยกให้เจ้าหนุ่มเหม็น ๆ คนอื่นไปอย่างนั้นหรือ?
เขาหึงจนปวดฟันไปหมด ลอบคิดอย่างเศร้าสร้อยว่า ไม่แต่งก็ได้ พ่อจะเลี้ยงเจ้าไปตลอดชีวิต เลี้ยงจนแก่ก็ไม่มีปัญหา!
ขณะที่พ่อลูกต่างมีความคิดของตนเอง เสียงกลไกของระบบที่ชวนให้คนอยากอัดพลันดังก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง
【โฮสต์คิดง่ายเกินไปแล้ว! คิดว่าเขาแค่เลี้ยงอนุคนหนึ่งหรือ? มองการณ์แคบไปแล้ว!】
【รู้ไหมว่านักแสดงงิ้วที่ผู้ตรวจการหลินเลี้ยงไว้นั้น แท้จริงแล้วเป็นใคร?】
ฉู่เหยียนเหยียนพลันสนใจเรื่องชาวบ้าน จินตนาการเตลิดเปิดเปิง
【เฮ้ย? หรือว่าจะเป็นท่านหญิงตกยาก องค์หญิงต่างแคว้นที่พลัดหลงอะไรทำนองนั้น? ตัวตนที่ซ่อนอยู่เร้าใจขนาดนี้เลยเหรอ?】
เหล่าขุนนางทั่วราชสำนักรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง เหงื่อเย็นผุดพราย
ท่านหญิงบรรพบุรุษของพวกข้า! ท่านช่างกล้าคาดเดาส่งเดชเสียจริง!
【ไม่อ้อมค้อมแล้ว! มาเฉลยเรื่องฉาวสะเทือนฟ้ากันเลย—】
【นักแสดงงิ้วโฉมงามผู้ถูกผู้ตรวจการหลินซ่อนไว้ในเรือนพักต่างหาก และเลี้ยงดูด้วยเงินทองมหาศาล คือบุตรชายแท้ ๆ คนเดียวของเขา!】